ای غم، ای رودخانهی عریانِ گمگشته در کوهسار خاموش، تو به دره گام نمینهی مگر با شالی سرخفام بر گردن، و یا میخکی سوزان در چنبرهی تاریکی، یا زنبیلی از بوسههای شبنشین. تو از ژرفنای پیکر آدمیان سر میزنی، از سنگینی هزاران آهِ ناگفته، و ناگاه، سنگینتر از تاب استخوان،...