تو دور شدی پنجره از خویش فرو ریخت من ماندم و یک خانه و اندوهِ اقامت در سینهٔ من ساعتِ دیواریِ پیر است هر ثانیه میخ است و تنم بسترِ ساعت از بس که به در کوفتم از شوقِ رسیدن در مشتِ من از عشق فقط مانده خجالت من نامهٔ...
زمستان نگاهت با سیاهی سکوتم درهم آمیخته است تو نیستی این روزهاپاییز هم دل نگران توست عجب! دیر می گذرد حسرت مرگبار فراقت .....
