متن نوشته های فاطمه داوری

من خورشیدم...
میتوانم حتی از میان حفره های کوچک زمین عبور کنم ولی افسوس،که زمین با تاریکی خویش انس گرفته و به بذر های امید اجازه ازادی نمی دهد...

چشمه ای که همواره از زمین می جوش
ابری که در سکوت گریه می کند و خاکی که غبار های عزیزش را باد با خود به آن سو این سو می کشد اندوه های بسیاری قلب من تمام نمیشود..

اگر انبوهی از انسان ها هم با من همراه شوند،من تنها هستم چون تنهایی،تنها ترین همراه من است..

تنهایی،آه که تنهایی ورقی که نه بلکه بیشتر از نیمی از کتاب زندگیم است وقتی کتاب را می گشایم تا نم باران بر روی آن بنشیند، خورشید با او هم صحبت شود و سپس ماه و ستارگان...

دلم برای آن خانه قدیمی ،خانه ای که حیاطش،همیشه بوی خرمالو و عطر یاس فضا را پر کرده بود بسیار تنگ شده است خانه ای که پناهگاه جوجه های کوچولوی رنگی هم بود ودختر کوچکی که با آن ها بسیار سخن میگفت؛ به آن امید که آن ها هم روزی...

همه ما مانند نویسنده کتاب هستیم گاهی طوری قصه را می نویسیم که خواننده مجذوب شود ...گاهی تنها می‌نویسیم که دل هایمان آسوده شود
و گاهی مجبوریم بنویسیم تا تقدیر ننویسد...