چشمه ای که همواره از زمین می جوش ابری که در سکوت گریه می کند و خاکی که غبار های عزیزش را باد با خود به آن سو این سو می کشد اندوه های بسیاری قلب من تمام نمیشود..
این متن را با دوستان خود به اشتراک بگذارید.