متن بیکس محمد قادر

تو دریایی ژرفی،
جنگلی انبوه...
نه می‌توانم بدون تو باشم
و نه می‌توانم با تو...
من نابینایی‌ام و تو عصای دستم
مرا ببر به جنگلی انبوه و
دریایی ژرف،
مرا ببر تا بفهمم
من به کجایم!

دوباره باران خواهد بارید
و من همچون گذشته
کودک نمی‌شوم و زیر باران نخواهم رفت.
بگذار خیال تو مرا پرت کند،
باز هم من سر جای خود
به تماشای تو مشغول می‌شوم.
نمی‌گذارم،
من نخواهم گذاشت
که تو در فکر و خیالت مرا ببینی.
می‌دانم که باز باران خواهد گرفت...

پنجره‌ها در طلب سیگارند و
لب‌هایم شراب می‌خواهند.
و من دوست داشتم
امروز در آغوش تو
سختی زندگی را کم می‌کردم.

من از افتادن نمی‌ترسم
می‌ترسم که با عاشق بودن
بمیرم.

گاهی اوقات
شبیه کودکی لجباز می‌شوم
اما بیشتر اوقات هم همچون پیرمردی
شکست‌های خودم را برایش تعریف می‌کنم.

آنها که دنبال روشنی می‌گشتند،
عشق را یافتند!
در عشق ماندند و در عشق
روشنایی بخشیدند.

از هر چیز غمناک‌تر
اینکه روزگاری چنین عهد بستیم
وطن ارزشمند است.
ولی غم وطن
به نام وطن شد
زیرا حاکمان وطن را بی‌ارزش کردند.

درباره‌ی مرگ چیزی نمی‌دانم
ولی درباره‌ی عشق تو،
در حد فرهنگ لغتی کلمه بلدم.

مطمئنم
برگ‌ها و درختان صنوبر و
پیچک‌ها هم عاشق خواهند شد.
از آن هم مطمئن‌ترم که
تو نیایی،
گل‌های باغچه
از نبودنت
پناه به هیچ دستی جز دستان تو نخواهند برد
که آبیاری شوند،
نه برگ‌ها و
نه دستان تو،
کسی را نمی‌یابند
که به اندازه‌ی من عاشق باشند و...

از مرگی می‌ترسم
که هیچ نقاشی نتواند
تصویرش را بکشد...
بیشتر مردم از مرگ می‌ترسند
کسی را سراغ ندارم که عاشق مرگ باشد
غیر از جنگجویانی که از عشق بریده‌اند
غیر از جنگجویانی که
از عاشق شدن می‌پرهیزند.

من از باغچه‌ی خانه‌ی تنهایی‌ام
تنهاترم!
نه خنده‌هایم شبیه گذشته‌ است و
نه قدم زدن‌هایم
هرچقدر به تندی و چابکی می‌روم
باز دیر می‌رسم.

من از تو دور نمی‌شوم
شاید میان انبوه جمعیت گم شوم
اما با احساساتم پی می‌برم
دنیا چه جای غریبی‌ست
آفتاب چه غریبانه طلوع می‌کند
در میانه‌ی بزن و بکوب تنهایی‌ام
چه اندازه تنهایم!
به تنهایی
پنجره‌ی اتاقت را بگشای
محتاج تابیدن آفتاب است
گل‌های گلدان صدایت می‌کنند
تشنگی‌شان با...

ساڵێ جارێک
وه ک پایز
له به رده مم
خۆى رووت رووت ده کاته وه
ئێستا ده لێى خه یالان ده که م
ئه و ده ستانه م
زۆر بینیوون
چ شاره زا
جێ گۆڕکێ
به قاوه ى ده ستى ده کات
چاوه کانى چه نده شاره زان
ده مناسنه...

له پرسەکەتدا کۆمەلێک دێن
هەندێکیان دەگرین و
هەندێکیان غەمبارن.
تۆ تا لە ژیان دای
چێژ لە سەما ببینە و
مرۆڤ بە ئەی مرۆڤ.
◇
در مراسم ختم تو، آنها که می آیند،
بعضی هایشان می گریند و
عده ای هم غمگین اند.
پس تو تا زنده ای از رقص، لذت...

گەوره ئەو کەسەیە
نە دەیەوێ ببێتە گەورەی کەس
و کەسیش ببێتە گەورەی ئەو.
◇
انسان بزرگ کسی ست،
که نه بر کسی بزرگی می کند و
نه کسی هم بر او بزرگی.







شعر: بیکس محمد قادر
ترجمه: زانا کوردستانی

بێ عیشق
واتا تۆ مردوی و قسە دەکەی
بۆ ئەوەی نەمری عاشق بە و
تا ژیانت هەیە،
ئەوەیە ژیان کە پێیەوە دەژیت.
◇
بی عشق،
انگار که تو مرده ای، اما سخن می رانی!
برای آنکه نمیری، تا نفس می کشی، عاشق باش.
زندگی یعنی آنچه که با آن زنده...

من وا ڕاهاتووم
سپێدە بڕۆمە دەرەوە
بەو رێگایانە نەگەڕێمەوە ماڵ
کە پێیدا رۆیشتووم.
◇
من چنین یاد گرفته ام،
سپیده دم بیرون بزنم و
از راهی که رفته ام
به خانه، برنگردم.








شعر: بیکس محمد قادر
ترجمه: زانا کوردستانی

تۆ لە کوێی؟!
لە سەر بەرزاییەکان؟
یان لە قوولایی دەریا،
چویتە خوارێ؟
مە لێرە لەسەر نەخشەی دڵم
ئاماژە دەکەم
نیشتمانی پیاو ژنە
ئەوە نییە هەموومان
بە دوای تۆ دەگەڕێین
ئەی نیشتمان.
◇
تو در کجایی؟!
در اوج کوه ها؟
یا که در قعر دریا، پایین رفته ای؟
من اینجا بر...

دوا جار
بێ تۆ پوشکەیەکم
بایەک دوور دوور دەم با.
◇
سرانجام
بی تو پوشالی می شوم،
که با وزش هر بادی،
از تو، دور و دورتر می شوم.






شعر: بیکس محمد قادر
ترجمه: زانا کوردستانی

ژوورەکەم
رەنگی چراکەی گرتووە
لە تاریکی دا دەدرەوشێتەوە
تەواوی منیش رەنگی تەنیایی گرتووە
تۆ رەنگی چراو
من بۆنی تۆم لێدێ.
◇
اتاقم،
فروغ روشنایی چراغی در تاریکی دارد!
تمام من هم، رنگ تنهایی به خود گرفته است،
تو نور چراغ،
و من، از عطر تو لبریز.









شعر: بیکس محمد قادر...

ژیان سەرچاوەکەی عیشقە
با لێنەگەڕێین سەرچاوەکەی
وشک بێت.
◇
عشق سرچشمە زندگی ست،
نگذاریم که سرچشمه ی زندگیمان
خشک شود.









شعر: بیکس محمد قادر
ترجمه: زانا کوردستانی

خۆشەویستی واتە
تۆ موڵکی کەس نەبیت.
◇
عشق یعنی
تو مال کسی نباشی.








شعر: بیکس محمد قادر
ترجمه: زانا کوردستانی

عیشق ئەو هێزەیە
ئاگات دەکاتەوە.
◇
عشق آن قدرتی ست
که تو را هوشیار می کند.






شعر: بیکس محمد قادر
ترجمه: زانا کوردستانی

لە سەر پێی خۆت بوەستە
پێویستت بە هێزی کەس نابێت
خۆت خۆشبووێ
و لەگەل خۆت ئاشت ببەوە
تا هێزی خۆشەویستیت زیاتربێت.
◇
به پای خودت تکیه کن!
چشم به قدرت هیچکس نداشتە باش،
خودت را دوست بدار
و با خویشتن ات دوستی کن،
تا قدرت عشق ات افزون گردد.








شعر:...