در سکوت آینه با گریه همزادم هنوز اشک میریزم ولی با گریه هم شادم هنوز از خرابآباد دنیا بیخبر ماندم ولی گوشهای دور از هوای شهر آبادم هنوز در قفس پرواز خواهم کرد با رؤیای تو تا میاندیشم به تو انگار آزادم هنوز من صدایم را برای عقل بالا میبرم...
مث یک روح در دو بدن بودیم تنها یک جای بود که باهم تفاهم نداشتیم اون روزی که من لباس سیاه پوشیدم و تو (کفن) سفید
دردم این است کسى نیست که در روز وداع کاسه اى آب بریزد ز وفا پشت سرم
