یادت هست، ای دل؟ زمان چه بیرحم غم را در رگهای نازک احساس تزریق میکند و نفس، این نخ نازک، به باریکی مویی میشود. روان پاک ما پرندهای است خاموش که بیخداحافظی از قفس تن پر میکشد. پس برخیز من و تو بر این فرش سبز خدا زود باشیم بتازیم...
