متن سیستان

سیستان، تویی شکوهِ دیرینِ زمین
سرسبز به یادِ رودِ شیرینِ زمین

هرچند که بادِ رنج بسیار وزید
ماندی تو هنوز، فخرِ زرّینِ زمین

سیستان ای جان من و آشیانه ی من
هستی چون ستاره به آسمان و،طنم

سیستان آغوش تو مهربان تر از مِهر مادرم
سیستان هستی روح نفس و دین و باورم

داری تو پهلوانان و دلیران به دامنت
باشد خونِ پاک یعقوب لیث در بدنت

سیستان جانِ من به فدایِ خاک...

سیستان زیبا

چاره‌ای باید نمود از، بهر این خاک کهن 
آنچه  در دل مانده بر جا، غمگسار زابل است

آسمانش هست خاکی و روان آبش ز  دود*
،هیرمندِ* تلخ کامم   درکنار زابل است

بوده آبش چون تگرگی سرد و شیرین در بهار
گشته  هامون خشک و جانم در  حصار زابل...

بادهای صد و بیست روزه سیستان
به تو که می رسند نسیم می شوند ای ملایم ... ای دوست داشتنی
آیا وقتی خدا ترا می آفرید
به آرامش من فکر کرده بود؟