متن نوشته های حسن سهرابی

جهان را چه دیوانه وار بر دلهایمان آوار کردی،
اکنون،
ما مانده ایم و تلی از خاکستر بی کسی ها.

بی‌شک جغرافیاست که سرنوشت را می نگارد؛
آری، مهم آن است که در کدام اقلیم
نخستین نفس را می‌کشی.
گاهی تقدیر نه از آسمان،که از نقشه ها آغاز می شود

نمی‌دانم
در کشاکشِ نبردِ زنده‌ماندن،
آن‌جا که بقا
خود به میدانِ جنگ می‌آید،
آیا رمقی
برای تبریکِ یلدا
در جانِ ما می‌مانَد یا نه.

اما
هنوز
روزهای روشن را
برایتان آرزو می‌کنم.

پایان بی آغازی است وصلت عشق و مرگ،،،،،،،،
درسرزمینی که مبلغانش جاودانگی و فرزانگی
را درروزی که نخواهد آمد
به تو نوید می دهند.