عشق جانم میخواهم بدانم کنارش حالت...

✍️هدی احمدی
دلنوشته های

عشق‌ جانم!
میخواهم بدانم کنارش حالت خوب است؟مثل همان موقع ها که بامن میخندیدی،
برایِ اوهم میخندی؟
قربان صدقه اش میروی ؟
قربان صدقه ات میرود؟
به چشمانش زل میزنی تاحرفهایِ نگفته ات را، ازچشم هایت بخواند؟
به اوهم میگویی دوست داشتنیِ من؟
راستی از او برایم بگو!
کنارت همه چیز و همه کس را، از یاد میبرد؟خجالتیست؟
یا او هم دوست داشتنش را فریاد میزند؟
همیشه حق را به تو میدهد، تا دلت رانرنجاند؟
رویِ غصه هایش سرپوش میگذارد تا غمگین نشوی؟
ملامت ها و سرزنش های آشنا و بیگانه، بخاطرعشقش به تو را به جان میخرد؟
چَشمهایش چه؟!‌ درانتظارت خشک میشوند؟تَر میشوند و میبارند؟
اصلا برایت بغض هم میکند؟
آرامِ جانِ لحظه هایم!
مبادا که غمگینت کند؛ که هنوز هم غمِ تو پُراز غُصه ام‌ میکند.
ازقول من به او بگو که من تمام خودم را به او سپرده ام؛ بگو که تو حاصلِ سالها شب بیداریِ این چشم هایِ ناآرامی؛ بگو که تو حاصلِ گریه هایِ مداوم، غصه های یواشکی، دردهایِ پنهانی،
و بغضهایِ پی درپیِ من هستی.
من هرکجا و درکنارِ هرکسی که باشم؛
هوایت همیشه درهوایم جریان دارد.
راستی غریبه...
خوشبحالت توصاحب کسی شدی که من برایِ داشتنش ازقید و بند همه چیز و همه کس رهاشدم، اما در نهایت او تو را به من ترجیح داد.
و در آخر غریبه حواست باشد مبادا که باعثِ رنجشو آزارش شوی،
فراموش نکن که او امانتِ من در دست توست.
او را بعد از خدا به دستانِ تو میسپارم؛
لطفا قدرِ آن لعنتیِ بی وفایم را بدان...