تمام عمرم را قوی اما خسته...

تمام عمرم را قوی ،اما خسته و بیکس گذراندم ..
گله ای هم نداشتم...

نه از خدا .....

نه از بنده هایش ....

فقط یاد گرفته بودم تحمل کنم و صبر ...

تا اینکه یکی اومد،

اومد که برای آرزوهایم ریشه باشد..
و تمام تنهایی هایم را ازم گرفت ...
شاد بودم ،
می‌خندیدم ،
دلخوش بودم،

غافل از این که نیامده بود بماند،
فقط گُذَرش افتاده بود به سرنوشت منه بیکس
.
اما، تییشه زد به ریشَم. و رَفت ..

و حال برای تو می‌نویسم ،برای تو می‌خوانم که شاید گوشه ای در این دنیا بخوانی و بشنوی ،
و بدانی که ،
به اندازه عُمقِ تمامِ صَبرو تحملم، نمیبخشمت،

نمیبخشم تورا،
تویی که تنهایی هامو، ازم گرفتی که همسفرم باشی ...
اما تنهایی هامو بیشتر کردی و در آخر خنجر زدی .....
تویی که کاری کردی با من ...
که شرم میکنم هر روز که صورتم را در آینه مینگَرم..
که چیزی جز خرابی و ویرانی و غم ،در آن نمیبینم ...

درسته فراموشت کردم، مثل خیلی ها ،که دوستشون داشتم...
اما ....
فرق تو میان کسایی که رفتن ، یک دنیاست...

چون تو ،خیانت کردی ...


تویی که،
نبودنت برام ،مثل هوا بود ،
هوایی که نفس میکشیدم اما سیر نمیشدم..
تویی که ..
نبودنت برای یک لحظه و بیخبر بودنه ازت ،مرا به تنها ترین جای این دنیا می‌کشاند..

تویی که حسرتی در دلم کاشتی که نمیتوانم از دل و از زندگی بیرونش کنم ...

تو من را عادت دادی اول به بودنت وبعد به سکوت ....
سکوتی که از هر فریادی عمیق‌تر و زخم، زننده تر است ،
زخمهایی که نه مرهم دارن و نه آرام میگیرن ،،

نمیبخشمت...
نمیبخشمت بخاطر تمام خنده های که از صورتم گرفتی ...
نمیبخشمت...
به خاطر تمام غم هایی که بر صورتم نشاندی...
نمیبخشمت بخاطر قلبی که شکستی ،،
بخاطر احساسی که پر پر کردی ..

نمیبخشمت ، بخاطر زخمی که با خیانت بر وجودم تا ابد نشاندی...

تو نفهمیدی..
نفهمیدی دلی را که ویران کردی قصری بود که خودت ساکن آن بودی ...
نفهمیدی که اگر تمام دنیا رو بگردی هیچ کسی برایت من نمی‌شود...

منی که تمام هستی خودم را بهت داده بودم ..
منی که دیر فهمیدم،
دیر فهمیدم کسی که آمده بود برای من ریشه باشد ،،،
ریشه خودش را در دروغ و خیانت پنهان کرده بود...
هه،
خوش باشی..

راستی، حالا که خود را بی خانه کردی با آوارگیت چه می‌کنی ...
شاید،
شاید به خرابه های جامانده ،از دیگران پناه بردی،

مبارکت باشد،

تو لیاقتت همون خرابه هاست ......