متن بوی نان

این‌جا
شهرِ خستگان است.
کوچه‌ها
به بوی نان نمی‌رسند
و چراغ‌ها
از فرط خستگی
دیگر نمی‌درخشند.

مردمان
در صف‌های بی‌پایان،
رویای کوچکشان را
با تکه‌نانی
می‌فروشند.

و آن‌سوی دیوارها
کسانی نشسته‌اند
که حتی سایه‌شان
بر زمین ما نمی‌افتد.

با این همه
من هنوز ایمان دارم
که در گام‌های کوچک ما...

پدرم..
بوی نان  می داد
و دستانش  مزرعه ای
که گندم
از بازوهایش بالا می رفت

اما حالا
کلاغی روی چین های صورتش
نوک می زند،
بوی نان  را از دستهایش می پرانَد
ببین....
مشت پدر
پر از  آرزوی خرده های نانی است
که  کلاغ پنیرش را دزدیده است...

دست هر پدری عطری خاص دارد
بعضی دستها بوی خاک می دهد،
بعضی بوی روغن و گازوئیل،
بعضی هم بوی گچ تخته سیاه،
بوی جارو،بوی خشت و آجر و
بوی نان...