متن روناک آلتون

بر روی شاخه‌ی درخت سیبی بودیم، 
قضا و قدر شکستش- 
تا به زمین دنبالت آمدم.

آنجا طنابی به گردن و، 
اینجا رد طنابی - 
بر گردن گلی‌ست.

همراه هم،
بسته به طنابی
همسفر شدیم-
او رفت و من به ماندم.

از وقتی که به دلم پا گذاشتی، 
فرصت همنشینی با گل‌ها را، 
نیافته‌ام.

میان گهواره‌ی چوبی، 
گریه‌ کردن را از یادم برد - 
نوای آواز مادرم!

در جمع نابینایانم، 
بینای بصیری، 
مرا به منزلگاه یار برساند.

تو... 
در هر جایی که باشی، 
من اینجا هستم 
که خیلی خوب در هوایت می‌میرم!

آن چشمی را که
نذر زیارات تو کرده بودم-
چشم راستم بود!

راه را بسته
بر گذر روشنایی من! 
چشمی‌ست نابینا- 
پنجره‌ام.

کره‌ی زمین
به دور تو می‌چرخد
من عادت ندارم
که موعد فصل‌ها را به هم بریزم.

پنجره کوچک زندان، 
بافه‌ای از آزادی را داخل کرد-
روشنایی ماه!

گویا که از گل
ترسانده شده باشیم،
هر چیز را می‌نگریم،
مبادا او باشد!

همه چیز
برای تو مجانی‌ست!
نوشته‌ای بر دروازه‌ی
«دل من».

وزن و آرایه‌ای!
کفایت می‌کنی،
برای سرودن
هر شعر و قصیده.

از قیامت، 
هراسی ندارم.
عشقت نهان است 
در پرونده‌ام.

بر روی آخرین 
برگ پاییزی، 
نوشتم بهار 
شرمنده‌ی درخت شدم!

ای آسمان آبی
مهلتم می‌دهی
در زیر سایه‌سار مهر و محبتت
لختی
در کوچه‌پس‌کوچه‌های خوشبختی
قدم بزنم؟!

سیر از زندگی‌ام!
می‌توانید
از جوانی باقی ماندم 
بپرسید.

برای سفر به دستان مادرم 
تنها بالی  
مرا بس است...!!

اکنون هم دیر نشده، 
از آن گناهی که آلوده‌اش شده‌ام--
[نوشتن نام تو]
دست بکشم...
«توبه» 
نه یک بار...! 
که مادربزرگم می‌گفت، 
(صد گناه و یک توبه).

من که خواب ندارم
تا تعبیرش کنی...
تو بنگر که چه وقت می‌میرم؟
ای فالگیر!

تیغه‌ای دو لبه تیزم! 
هر طرف را که بگیری، 
زخمی خواهی شد.

بیا! 
تا با خط کوفی در دفتر کُردی بنویسیم 
آزاد و نسرین خواهر و برادر نباشند 
غصه نخور، 
کسی دیگر کُردی نمی‌خواند!

بیا! 
تا بر روی تابلوی حاشیه شهر بنویسیم 
عشق هرگز به خوشی پایان نمی‌یابد 
غصه نخور، 
کسی دیگر برای یک استراحت کوتاه هم
در حاشیه‌ی شهر توقف نمی‌کند...

نمی‌دانم
که چه وقت خواهم مرد،
فقط می‌دانم
که طعم بی‌تو بودن را می‌دهد.