متن روناک آلتون

بر روی شاخه‌ی درخت سیبی بودیم، 
قضا و قدر شکستش- 
تا به زمین دنبالت آمدم.

آنجا طنابی به گردن و، 
اینجا رد طنابی - 
بر گردن گلی‌ست.

همراه هم،
بسته به طنابی
همسفر شدیم-
او رفت و من به ماندم.

از وقتی که به دلم پا گذاشتی، 
فرصت همنشینی با گل‌ها را، 
نیافته‌ام.

میان گهواره‌ی چوبی، 
گریه‌ کردن را از یادم برد - 
نوای آواز مادرم!

در جمع نابینایانم، 
بینای بصیری، 
مرا به منزلگاه یار برساند.

تو... 
در هر جایی که باشی، 
من اینجا هستم 
که خیلی خوب در هوایت می‌میرم!

آن چشمی را که
نذر زیارات تو کرده بودم-
چشم راستم بود!

راه را بسته
بر گذر روشنایی من! 
چشمی‌ست نابینا- 
پنجره‌ام.

کره‌ی زمین
به دور تو می‌چرخد
من عادت ندارم
که موعد فصل‌ها را به هم بریزم.

پنجره کوچک زندان، 
بافه‌ای از آزادی را داخل کرد-
روشنایی ماه!

ببخش که تو آه منی!
هرگاه می‌کشمت،
تنگ می‌شود نفس‌هایت.

گویا که از گل
ترسانده شده باشیم،
هر چیز را می‌نگریم،
مبادا او باشد!

همه چیز
برای تو مجانی‌ست!
نوشته‌ای بر دروازه‌ی
«دل من».

وزن و آرایه‌ای!
کفایت می‌کنی،
برای سرودن
هر شعر و قصیده.

از قیامت، 
هراسی ندارم.
عشقت نهان است 
در پرونده‌ام.

بر روی آخرین 
برگ پاییزی، 
نوشتم بهار 
شرمنده‌ی درخت شدم!

ای گنبد خراب‌ شده‌ام، 
چرا بر مسجدی قرار نداشتی
تا خداشناسی مؤمن بشوم؟!

ای مرهم دلم، 
چنان اندکی تو، 
که نمی‌دانم
کدام زخم تنم را با تو درمان کنم!

ای آسمان آبی
مهلتم می‌دهی
در زیر سایه‌سار مهر و محبتت
لختی
در کوچه‌پس‌کوچه‌های خوشبختی
قدم بزنم؟!

سیر از زندگی‌ام!
می‌توانید
از جوانی باقی ماندم 
بپرسید.

برای سفر به دستان مادرم 
تنها بالی  
مرا بس است...!!

چای تلخ می‌خورم 
همراه با شنیدن یک آواز شاد
برای چند ساعت،
طلسم خیالم را پاره می‌کند 
فشار خون در سینه‌ام، 
وقتی به خود می‌آیم 
هم آهنگ تمام شده 
هم «چای»
سرد سرد است...!

اکنون هم دیر نشده، 
از آن گناهی که آلوده‌اش شده‌ام--
[نوشتن نام تو]
دست بکشم...
«توبه» 
نه یک بار...! 
که مادربزرگم می‌گفت، 
(صد گناه و یک توبه).