متن روناک آلتون

در بازار حلبچه،
هیچ زنی را ندیدم
که چنان من،
با قلبی شکسته، قدم بزند...

در بهاران، سفید می‌شوم و
در پاییزان، زرد...
پس کی گل نرگس می‌شوم؟!

در قلب مترسک
نامه‌ای هست،
ناخوانا!
حروفش گریه‌ها کرده‌اند...

دیگر تشخیصشان نمی‌دهم،
سیاهی ریحان و
عطر موهایم را...

چه کسی نخ‌های گردن‌آویزم را
ترساند،
که چنین از هم سوا شدند.

آبیاری هم نشوند،
سبز خواهند شد.
گل‌های پیراهن شرابی‌ات.

پیش از سنگ شدن،
من چشمه بودم -
دریغ که تو زبان آب را نمی‌فهمیدی!

من و تو
دو روی یک سکه‌ایم!
هر طرف که بیافتیم،
با ارزشیم...

روبروی خانه‌ی ما
درخت سیبی‌ست و
روبروی خانه‌ی آنها
باغچه‌ا‌ی پر از گل نسرین...
مگر مرزهای بهشت اینچنین نیست؟!

لال و گنگم،
زبان عشقم را بیاموز -
تا زبان بگشایم!

از آن روزی که عاشقت شده‌ام
در انتظارت هستم،
تیر‌های چراغ
ناامید نمی‌شوند از پرنده‌ها...

تا قیامت از بین نخواهد رفت،
در فرهنگ کُردها -
شناسنامه‌ی ما زبان مادری‌مان است!

درختی هستم
پر از گناه و خطا.
دعایم کن
تا بریزند از من.

به جان تو مادر،
بوی گل یاسمن می‌دهد -
عشق!

زنی با پیراهنی گل‌گلی
باغچه به باغچه
برای روزنه‌ی پروازی می‌گشت
باغبان خواست بگوید که من راه پرواز را می‌دانم،
که دیشب مرد!