متن ترجمه زانا کوردستانی

شبی بهاری،
دیدار ماه و دریا ـ
وعده‌گاه!

تفاوت سن،
میانشان زمین تا آسمان ـ
سرنوشتی سیاه!

لغو عهدنامه ـ
انتخابی نو ـ
تولدی دیگر!

تو در را بر رویم می‌گشایی،
بازگشت از سفر ـ
چه رویای شیرینی!

می‌بارد بر دلم،
بارانی عاشقانه ـ
از چشمان تو!

به حساب نمی‌آیند،
اشک‌هایی که ریخته‌ شدند،
در سالیان غربت!

جنگ پیر نمی‌شود،
عُمر را کوتاه می‌کند ـ
هر چه صیقل بخورد!

شدت گرمای خرداد ماه،
آخرین روز انتظار ـ
مرگ بازنشسته‌ای!

گنبد آبی آسمان را،
وعده‌گاه ساخته‌اند ـ
دو توده‌ی ابر!

سپیده‌دمان،
لحظه‌ای می‌خواهد برای مُردن ـ
روزی سیاه!

چه درد‌ی سخت‌تر است،
از این درد ـ
حلبچه!

تنها با یک نَفَس،
همه‌‌ی ما را اسیر کرده است ـ
دست سیاه کرونا!

با انگشتش می‌گشاید،
دگمه‌‌های سینه‌ی بامداد را ـ
پرتوی آفتاب!

پس از نُه سال،
نهال امید به بار آمد ـ
تک‌فرزند دل!

شب‌هایش تاریک و تلخ‌اند،
که ماه هرگز در آن طلوع نکرد ـ
زنی سیاه‌بخت!

رنگین‌کمان کمربند کرده است،
ابر هم دستمال به دست گرفته ـ
در اردیبهشت ماه!

از گونه‌اش خون می‌چکد،
تاریخ را مکتوب می‌کند ـ
شهیدِ گل سرخ!

لبم ابر می‌زاید،
ابر بوسه‌ات را ـ
باران می‌کند!

دسته‌ای پرستو،
سپیدی را آباد کرده‌اند ـ
سمفونی بهار!

در اجتماع حاضر نمی‌شود،
تنهایی را دوست دارد ـ
گُل کاسنی!

چهره‌‌اش را غم گرفته،
گویی قطاری بی‌مقصد است ـ
رودخانه!

در آغوش دریا،
می‌رقصد ـ
ماه آسمان!

در خلوتگاه کهولت،
مرا خواهی یافت ـ
با قلبی شکسته!

شهرم روز به روز پهناور،
قلبم ـ
لحظه به لحظه تنگ‌تر!