متن حجت اله حبیبی

آمدم
بوسه دهم
بوسه بگیرم
شاید
تا قیامت نشود ، فرصت دیدارِ لبت
حجت اله حبیبی

در «پرده » که می افتی،
خورشیدِ پسِ ابری .
حجت اله حبیبی

عظمت
نگاه عشق را ،
اشک می فهمد .
حجت اله حبیبی

از این دین های رنگارنگ
نمی خواهم دگر دینی
مگر وجدان آدم را
حجت اله حبیبی

نمی خواهم ، من آن عمری ،
که بی دلبر ، بیاساید .
حجت اله حبیبی

گریزی نیست،
در عالم ،
کجا پنهان شود ،
آدم !
حجت اله حبیبی

گاه ،
حرف ها ،
از گوش ها،
سنگین تر اند .
حجت اله حبیبی

صبح چشمان تو، بر کوه دلم می تابد
حجت اله حبیبی

صبحِ چشمان تو،
لبریزِ نسیمِ سحر است

حجت اله حبیبی

شب
چشم می گذارم
تا بیابم
تو را در خویش .
حجت اله حبیبی

گم کرده ام من خویش را
در من مجو دلدار را
حجت اله حبیبی

شب ،
راز سینه سوز روز،
در غبار مبهم است .
حجت اله حبیبی

برای یک نفس ، بیا ،
که با تو هم نفس شوم .
حجت اله حبیبی

تا دَر نبندی ،
بال ، در نمی آوری !
حجت اله حبیبی کج

وقتی که عکس می گیری ،
خودت باش .
حجت اله حبیبی

شب ، نور می زاید .
حجت اله حبیبی

از سایه بیاموزیم
آداب رفاقت را
هرجا که نهی پایی ،
دنبال تو می آید .
حجت اله حبیبی

آهنگ تو را دارد
هر دانه که در خاک است
حجت اله حبیبی

به خاک
دل مبند ،
سر بردار ، تا برسی .
حجت اله حبیبی

حواس پنجره ،
سکوت ،
کوچه ،
پیرهن ،
شاخه ای رُز است .
حجت اله حبیبی

پرنده ، می میرد ،
« عشق» !
پشتِ گوش نندازی.
حجت اله حبیبی

انتخاب با شما ،
ما دلِ شکسته ،
بر گزیده ایم .
حجت اله حبیبی

آرزوی دشت ،
پشت پنجره ،
در افق ،
شناور است .
حجت اله حبیبی

گاهی ،
میان خاطره ها ،
قاب می شویم .
حجت اله حبیبی