با لرزِ در اندام میگوید: عباس نبایستی سیراب گردد که دودمان ما را بر باد خواهد داد.تا عباس زنده است، جانِ حسین در امان است. آنگاه که بازوان قمر جان در جان گرفت مشک در آب فرو برد، به یاد لب های اربابش که تداعیِ رنج امت مصطفی بود... مشک...
به امتداد هر دستت قامتی افتاده آب شرمنده شد از مشک چال گونه هایت عباس
سلام بر حسین و علمدار با بصیرتش سلام بر یاران شهید با غیرتش سلام بر محرم و محرمیتش با دل های پرحسرتش سلام بر آب های همیشه تشنه و در حسرت لبهای نجیب عباس سلام بر سقای تشنه لب و باوفای حضرت خورشید سلام بر سینه های سوخته از عشق...
چه کسی دیده لب آب بسوزد جگری؟ روی دست پدری جان بسپارد پسری؟ چه کسی دیده که لب تشنه ای از سوز عطش آب در دست و ننوشد به هوای دگری؟ السلام علیک یا باب الحوائج یا قمر العشیره
الحق که به تو نام قمر می آید ای ماه ترین عموی دنیا عباس! السلام علیک یا قمر العشیره
ای عشق زلال، روح دریا عباس! زیبایی محض، ای دلارا عباس! الحق که به تو نام قمر می آید ای ماه ترین عموی دنیا عباس!
همیشه این آب بوده که ماه را در سینه داشته ! یک بار هم قرار است ماه ، آب را بر سینه بفشارد .... آب را از ماه نگیرید ... السلام علیک یا قمربنی هاشم
