زینب امیری|نویسنده

رفت، بی‌آن‌که در را محکم ببندد. 
حتی خداحافظ هم نگفت؛ انگار فهمیده بود کلمه‌ای نمانده که ارزش گفتن داشته باشد. 
من هم دنبالش نرفتم…
نه از غرور، از این‌که می‌دانستم هیچ‌چیزِ این رفتن قابل نگه‌داشتن نیست...

و حالا بعد از گذشت ماه ها گاهی
به جانِ افکارم می افتد که...

گفت جنگ بالاخره تموم میشه؟
گفتم اره دیر یا زود این اتفاق میفته.
دوباره گفت: فکر میکنی چقدرش مونده؟
جواب دادم:شاید یه ثانیه دیگه شاید هم تا لحظه مرگ.
گفت :من دارم درباره جنگ حرف میزنم که
گفتم:منم دارم درباره عشق حرف میزنم
کلافه شد و گفت: منو مسخره میکنی،حرف...

لبخند زدی
و بهار از کوچه های قمصر کاشان
با عطر بهار نارنج های شیراز
به وقت اردیبهشت
دوباره تحویل شد.

تعریف من از دلتنگی عاشقانه آنجاست که
به خود میگویم: کاش من کنار تو بودم،کاش می شد جای تمامشان نگاهت میکردم،کاش من جای همه آن هایی بودم که بودنت را میبینند،کاش من به اندازه ی اتصال همیشگی خون میان رگ ها،همراهت بودم اما تو نیستی،دوری،دور تر از جان و جسم...

بعضی وقت ها یکنفر میاد تو زندگی آدم که انگار برعکس بقیه جای اینکه زخم جدید بزنه،جای زخم هات رو پیدا میکنه و میبوستشون و بهت حسی رو میبخشه
که انگار قبل از اون هیچوقت معنی زندگی رو به خاطر رنج های زیادت درک نکردی برای همین آدم دلش میخواد...

نسل آدم های مورد اعتماد و درست منقرض نشده،ما چسبیدیم به آدم های اشتباه.