100 متن کوتاه تک بیت ۱۴۰۵ جدید 2026

من حسابم زِ همه مردم این شهر جداست
من امیدم به خدا، بعدِ خدا هم به خداست

زمین را گر شوی مالک طمع بر آسمان داری
دم مردن همی بینی نه این داری نه آن داری

✍️ justfor5436
فوت و فنِ عشق را اگر می‌دانستند
هیچ عکسی در قبرستانِ آلبوم ها،
فُوت نمی‌کرد ...

بشارت می دهد هر دم عصای پیر در دستم

که مرگ اینجاست یا اینجاست یا اینجاست یا اینجا؟

مثل آن شیشه که در همهمه ی باد شکست
ناگهان باز دلم یاد تو افتاد و شکست! :)

تو را خبر ز شبِ بی‌سحر باید و نیست

چراغِ دل به فروغِ نظر باید و نیست

تلخی عشق از تظاهرهای شیرین بهتر است
سیلی مادر کجا و بوسه ی نامادری!

مرا هنگام رفتن، در بغل کردی، ولی این کار
دقیقٱ مثل بسم الله یک قصاب می ماند..

قسمت اگر هست که سوزد مرا

عشق تو، خاکستر آن بیش باد

ظهور کن! که به تنگ آمدیم از تزویر
ز دستِ منتظرانت خلاص کن ما را!

نیست در دیده ما منزلتی دنیا را
ما نبینیم کسی را که نبیند ما را

دلبر برفت و دلشدگان را خبر نکرد
یادِ حریفِ شهر و رفیقِ سفر نکرد

تو همان عشق نزاری که نداری کم و کاست

منم آن عاشقه زاری که ز تو خواهد امان

❣

چِشم عَسَل، لَب زَعفِران، گیسو شَبیهِ دَست بافت
صادراتِ غِیرِ نَفتی انحِصاراً دَستِ توست

دلا خو کن به تنهایی
که از تن ها بلا خیزد

حافظ کجای کاری فالت غلط درآمد
گفتی غمت سر آید این عمر بود سرآمد

ساوه مشهور به انار است و بَم به رطبش
یار ما نیز ، به شیرینی مرموز لبش

بیگانه دزد را بکمین میتوان گرفت
نتوان رهید ز آفت دزدی که آشناست

وقتی جوابم می دهی با عشق:جانم
من صاحب عالی ترین حال جهانم

عشق یعنی جای نفرین با دعا یادش کنی
خانه اش آباد دلداری که یارش را فروخت

یک بوسه چو دادی عوضش بوسه گرفتی
بازی به تساوی که رسد وقت پنالتی ست

که داند بجز ذات پروردگار
که فردا چه بازی کند روزگار

در دایره جان وجهان چرخ زدم
دیدم که فقط نقش خدا هست،رفیق

شمع کج آخر بسوزد پرده فانوس را

قوم بی غیرت چه داند ارزش ناموس را

ارس آرامی

شب است و شاهد و شمع و شراب و شیرینی

غنیمت است چنین شب که دوستان بینی

ویران شده را حوصله ی منت معمار نباشد

ویرانه ی مارا بگذارید که ویرانه بماند!

دسته های گل نهادن بر مزار من چه سود!؟
در زمان بودنم یک شاخه گل دستم بده!!

گفته بودى تا اَبد پیشت ، کنارت ، با تواَم
کِى ابد آمد که تو رفتى و من تنها شدم؟

ما نه آنیم که خواری کشیم از چرخ فلک....
گر فلک با ما نسازد چرخ را بر هم زنیم...

ز دامنگیری پیری اگر آگاه می گشتم به دست غم نمی دادم گریبان جوانی را

وقتی جوابم می دهی با عشق: جانم !
من صاحب عالی ترین حال جهانم

ترش رویی هم بکن شیرین عسل بانوی من
گاه گاهی قاطی فالوده لیمو لازم است

ما را تو با گرفتن جان امتحان نکن
از جان خود عزیزتری داشتیم، رفت

شده آیا به کلنجار نشینی که چه شد؟
من به این دردِ پُر ابهام دچارم هر شب

جهانی آرزو دارم ، به دور از جنگ و خونریزی

خدایا مستجابش کن ، چه دنیای غم انگیزی

هر کس که به گل آب دهد، عاشق گل نیست
شاید هدفش بردن یک شیشه گلاب است

مهرَش به دل و حسرت او قسمت ما شد
در بند دلم ماند ولی عشق شما شد

گویند که نور است پس از ظلمتِ بسیار
دل روشن و سبزیم که شب ، دیر نپاید

گذشت خوبی ام از حد، به شک دچار شدند
به احترام، کمی خم شدم، سوار شدند!

پیری آن نیست که بر سر بزند موی سپید

هر جوانی که به دل عشق ندارد پیر است

ارس آرامی

ویرانہ دل ماست ڪه با هر نگہ دوست
صد بار بنا گشت
و
دگر بار فرو ریخت

آنکه در چشم تو رویای مرا زندان کرد
کاش میداد به دلتنگی من معنایی:)

غم ات مباد که دنیا ز هم جدا نکند
رفیق های در آغوش هم گریسته را

رفیق...ic1805♡

شب بود و ستاره بود و من بودم و ماه

شب ماند و ستاره رفت و من ماندم و راه

ارس آرامی

آن سفرکرده که صد قافله دل همره اوست

هر کجا هست خدایا به سلامت دارش

تو اگر باشی و من باشم و باران باشد
به بغل می کشمت گر چه خیابان باشد!!

مثل تاجی به سرم مینهمت دلبر جان
تو بلایی و چه زیبا به سرم می آیی

سر زیبایی چشمان تو دعوا شده است
بین ماه و من و یک عده اساتید هنر

ای موذن بعد اتمام اذانت جان من
اندکی هم با همان سوز و نوا از آن بگو

گاه سربازی شجاعی، گاه شاهی نا امید
روز و شب چیزی به جز تکرار یک شطرنج نیست

بر کوی و برزن میخانه گشتم هیچ نبود
تو آن مستی مایی اگر مستانه نبود

ای صنم خورشید تابان منی
در جهان جان چون جان منی

کام دل گر چه شد از شور غم عشق تو تلخ
جان شیرین منی، بلکه ز جان شیرین تر

تشنه ام تشنه آغوش تو حتی به گناه
آتشی بر تنم انداز جهنم به درک

عشق یعنی که به یوسف بخورد شلاقی
درد تا مغز سر و جانِ زلیخا برود

هر چند که عمری همه از بوسه نوشتند
من عاشق آن اخم پر از ناز حبیبم

عزّت شاه و گدا زیرِ زمین یکسان است
می کند خاک برای همه کس جا خالی

بهار بود و تو بودی و عشق بود و امید
بهار رفت و تو رفتی و هرچه بود گذشت

برای این که حالم بهترین حال جهان باشد
کنار هفت سین تنها تو را من آرزو کرد

تو تمنای عشق در قافیه های منی
تو امید هر نفس در ثانیه های منی

و از آن روز که با عشق تو جوشید دلم
بودنت خوب ترین حادثه ی دنیا شد!

اگر این درد خلاصی ندهد این بارم
دار را در وسطِ تختِ خودم میکارم

گفتمش عاشقتم... گفت محبت دارید...!
ای به گور پدر آنکه ادب یادش داد....

من نه آنم که به تیغ از تو بگردانم روی
امتحان کن به دوصد زخم مرا بسم الله

جهان مثل یک زنگ تفریح نیست

اجل چون رسد وقت تصحیح نیست

من مشکلم با بوسه هایت حل نخواهد شد
چندیست در سر فکر جنگی تن به تن دارم

مرغ شب خوان که با دلم می خواند
رفت و این آشیانه خالی ماند

چونکه اسرارت نهان در دل شود
آن مرادت زودتر حاصل شود

یک نفر پیش فلک ریش گرو بگذارد
بلکه دست از سر آزردن ما بردارد!

آنچه خوبست یقین با تو رفاقت دارد
هرچه زیباست چرا با تو شباهت دارد

تا دلی آتش نگیرد ، حرف جانسوزی نگوید


حال ما خواهی اگر ، در گفته ما جستجو کن

عطر گیسوی تو پر کرده هوارا ، نکند
لای موهای خودت ، قمصر کاشان داری

در دلم غوغاست اما رازداری بهتر است
چشم می دوزم به در ، امیدواری بهتر است

روی ِ تمام ِ آینه ها ردّ ِ پای توست

هرگُل،بهارِ کوچکی ازچشمهای توست

سفره ای از فرط ایمان نان نداشت!

سفره ای از فرط نان ایمان نداشت!

زیر چتر آرزویم در خیابانی که نیست
با خیالت بال می گیرم کبوتر می شوم

یک لحظه نخور حسرت آن را که نداری
راضی به همین چند قلم مال خودت باش !

آن ها که اهل صلحند بردند زندگی را

وین ناکسان بمانند در جنگ زندگانی

بچرخ ای چرخ گردون و سوا کن ناکسان را
بزن غُره بر این افلاک و بیدار کن جهان را

مرنج اگر نشدم مضطرب ز آمدنت
چراغ دیده "نَمی" داشت دیر روشن شد

غمین باد آنکه او شادت نخواهد

خراب آنکس که آبادت نخواهد

می رود قافله عمر به سرعت امروز

ما در اندیشه آنیم که فردا چه کنیم

ساقیا امشب صدایم با صدایت ساز نیست
یا که من مست و خرابم یا که سازت ساز نیست

به چشمانت قسم همچون دو چشمم دوستت دارم
بجز تو باید از هر چیز و هر کس دست بردارم

سر ذوق آمدم از خنده ی تو،باز بخند
بی تفاوت به جهان باش و فقط ناز بخند

شب نگردد روشن از وصف چراغ

نام فروردین نیارد گل به باغ

من دِلِ نفرین ندارم، پس دُعایت می کنم:
بعد من دلدادهٔ یاری شوی، مثل خودت!

شده یک باره کسی قلب شما را بِدَرَد
باز هم قلب شما درد و بلا را بخرد؟

در زمستان خیالم گرم کن چای مرا
در بهارستان جانت سبز کن جای مرا

کاروان رفت و تو در خواب و بیابان در پیش

کی روی ره ز که پرسی چه کنی چون باشی

خزان آمد و دلبری کرد و در فکر کوچ
مهیا شو ای دل برای زمستان و برف

مثل رقصیدن صبحی که تماشا دارد
شوق دیدار تو کنج دل من جا دارد

ازچه می کوشی که مردم را ز خود راضی کنی؟
این جماعت از خدا هم اکثرا ناراضی اند!

چشم تو معدن زیبایی و آرامش و راز

عاشقم، عاشق چشمان تو ای حضرت ناز

غافل دادیم دل به دستت

ما را یاد و تورا فراموش

در میان این همه غوغا و شر
عشق یعنی کاهش رنج بشر

کاش سرما بخورم دکتر من نسخه کند:
عسل از کنج لب و تُرْشیِ لیمویت را

ما هیچ تر از هیچ پی هیچ دویدیم
جز هیچ در این هیچ دگر هیچ ندیدیم

خاطر ات از خاطرم یک دَم نمی آید بُرون؛
چاره اش را بی امان گشتم،ولی پیدا نشد!
ع.موسوی

رفته ای برگرد جانم ای تمام باورم
دلخوشم با یادت اما در کنارت بهترم