موجی نادیدهام، به زیرِ هجوم انفاس شب، پنهان شده... آنگاه که میگویی: «دریای من!»، صدفها را بر سینهات بگذار تا زنده شوند، و من لبریز از مروارید میشوم!
این متن را با دوستان خود به اشتراک بگذارید.