متن دریا هورامی

در باغِ چشم‌انتظاری، 
خوشه‌ای مژده برایت می‌چینم-
وصال!

تاری از مژه‌هایت،
پاندول ساعت دل می‌شود،
نرسیدن یار را!

تلخ‌ترین سیلاب، 
زخم روی تنه‌ی درخت ون است-
سقز!

پری به دهانِ بادست، 
در کوچه‌پس‌کوچه‌های غربت--
پناهنده!

در هم می‌آمیزند
در در سرخی غروب— 
دو شیار شخم!

بر روی پنجره
پری آبی رنگ--
یادبود خاطراتی‌ست!

خار و خاشاک،
آشیانه‌ای را
در سایه‌ی قله‌ای برفگیر--
خفه کرده بود!

خورشید که ناخشنود می‌شود،
به دامن روز پناه می‌برد--
ستاره.

ماه--
عشوه‌ی نازدانه‌ای را دید،
بهانه‌گیر شد!

سرپوش سفید مادر
در آسمانِ اندوه می‌درخشد— 
هاله‌ی مهربانِ ماه!

آخرین انار پاییز 
بهانه‌ی ترک بردن می‌گیرد— 
حسرتی پر ز اندوه!

دو دانه افتادند
از جیب فرشته‌ای،
ریحانه و میخک!

به سویِ پیری می‌روم؛ 
سلامِ فراموشی شدنم می‌کند--
پایان عمر!

رازهایم را که نوشتم
خودش را به تیغ مدادتراش سپرد--
مداد!


شاعر: دریا هورامی
مترجم: زانا کوردستانی

خانم "دریا هورامی" (به کُردی: ده‌ریا هه‌ورامی) شاعر، معلم، گوینده و دوبلور کُرد زبان، ساکن شهر حلبچه است.
مجموعه‌ای از اشعار وی توسط "زانا کوردستانی" در کتابی تحت عنوان "من دریایم!" به فارسی ترجمه و منتشر شده است.

برای شکستنِ سکوت، 
زبانِ قلم را برید— 
مدادتراش!


شاعر: دریا هورامی
مترجم: زانا کوردستانی

عصری پاییزی
لب ایوان گل‌شبدر نشست--
زنبور عسل!

همراه با باد
می‌خرامد گل یاس--
ضربان قلب یار

نغمه‌ای حزین را
در گوش‌هایش پنهان داشته--
گل گوش‌فیلی‌ام!

دستم،
پر از گله و راز و نیاز است--
از من تا قیامت!

سیاه‌بخت‌ترین خانه‌خرابم
با گوشه چشمی هم
قلبم می‌شکند!

[شب‌های پس از خورشید]
آنگاه که شب‌های سرد فرا می‌رسند،
و خورشید و ماه به جایگاه وصل خود می‌روند،
خورشید، طلوع سپیده‌دم را از یاد می‌برد؛
و آن‌گاه آفتابگردان، سر به‌ زیر می‌افتد،
چشم به راه طلوع خورشیدی مست،
نرم و ساکت می‌گرید...
شب‌هایش، شب‌هایِ درهم‌شکستن است...
و دریا نیز...

من دریایم؛ تنها در ژرفای خویش،
زیبایی مروارید و مرجان را یافته‌ام،
و ساحلی آرام و وفور روشنایی و نور یافته‌ام؛
آیا تا به حال دیو هولناکِ تاریکیِ درون مرا دیده‌ای؟
آیا از هیبتِ من در بیم و هراس افتاده‌ای؟
آیا می‌دانی اگر موج‌هایم خود را به قربانی دهند،
تو...

شما همان جوانه‌های امید هستید،
که هنوز زاده نشده‌اید،
در شب‌های خیلی تاریک جهان،
که پرده‌ی ظلمت را
به زیر سایه‌ی ظلم و ستم، گسترانده‌اند.

او، یاسر گونه،
هرگز از پای نمی‌نشینند،
و یکریز «احد احد» فریاد می‌کشند،
زیر فشار شکنجه و رنج و آزار...

و آن سومی‌ها،
نه با...