متن اشعار کلاسیک و سپید

شب، سقوطِ ناگهانیِ سرمه است

بر پلک‌های خسته‌ی زمین؛

آنجا که خواب،

مرزِ میانِ ما و بی‌کرانگی‌ست.

چه کسی خواسته تا کار به غوغا برسد
عشق و دیوانگی ما به ثریا برسد

قسمت دشمن عاشق نشود روزی که
پیش چشمانِ رقیب دلبر رعنا برسد

تقصیرِ خورشید نیست که دیر می‌آید،

او هم مثلِ من پشتِ پلک‌هایِ

بسته‌یِ تو گیر کرده است.

خورشید، نانِ داغِ چشمانت است

پیشِ برشته‌یِ نگاهت؛

بیدار شو که جهان گرسنه‌یِ دیدنِ توست.