تصور کن درِ حجله، بمیرد تازه دامادی رهایت کردم و گفتم: پرستویم تو آزادی نوشتی: بی تو میمیرم، خرابت میشوم عمری خلافِ آنچه میگفتی، ببین حالا چه آبادی! نه پیغامی، نه پسغامی، چه راحت بردی از یادم! نه حتی نامه ای… شعری، برایم نفرستادی تو در من زندهای، هستی! گمانم...
من خسته از زمین و زمان هستم حتی من از خودم به خدا سیرم در یک غروب خسته ی تابستان در یک اتاق ساکت و دلگیرم مثل کسی که منتظر مرگ است در ساعتی که ساعت اعدام است دارم به مرگ می رسم انگاری از زندگی ؛ زمین و زمان...
پاییز دلتنگی هایش را جای گذاشت تا عروس زمستان را با دوست دارم ها به حجله ی سپیدی ببرد
به بابام گفتم اگه پول ندی ماشین بخرم خودکشی می کنم، بعدازظهر رفت یه حجله کرایه کرد آورد خونه، گفتم این چیه؟ گفت هیچی، می خواستم کارا جلو بیفته
