به خودِ پیشین مینگرد. به جسمی مینگرد که روزی درونش زندانی شده بود. مینگرد به آنی که فراموش کرده بود روزی جسد خواهدشد. رنج های بسیارش غم های سهمگینش و غصه های پراکندهی زندگی اش "البته زندگیِ فناپذیرش!" او را چشم انتظار گذاشته بود. چشم انتظارِ: زیبایی ها شادی ها...
مُرده شورم را بگوید از تنم من رفته ام آب پاکی را بپاشد بر قلم نه پیکرم ارس آرامی
