متن مهدی رحیمی

چرا این خانه اینهمه تاریک است
چرا شیشه های پنجره روشنایی روز را عبور نمی دهند
چرا دلم دیگر شادی را درک نمیکند
تو بهتر از همه می دانی که درد من نبودن توست

بانوی دنیایَم ، شب هایَم آرام میگیرند وقتی
پیراهنِ چهارخانه ی تنِ تو ، خانه قلبم میشود

و از آن روز که با عشق تو جوشید دلم
بودنت خوب ترین حادثه ی دنیا شد!

دستی به هوا رفت و دو پیمانه به هم خورد

در لحظه می نظم دو تا شانه به هم خورد 

حق می دهم به آب اگر جزر و مد کند
بعداز تو کم کسی ست که یکتا پرست ماند

هرآدمی ز رفتن خود ردّ پا گذاشت
اما چرا ز رفتن تو ردّ دست ماند ؟