سوار اتوبوس شدم درست صندلی آخر پنجره ی نیمه باز هوای دلبرانه ی پاییزی همونجا گاهی بهترین جای دنیاست تا تو مچاله بشی در خودت و غرق در افکارت و دنبال واژه ای بگردی برای نوشتن... داشتم فکر میکردم که چقدر مرور بعَضی خاطرات اتفاق ها بعضی بودن ها رفتن...
هنوز هم بعد از این همه سال به دیدارِ آخرین برگ ریزانِ پاییز میروم، و هم صحبتِ تمام دقایقِ دلتنگی هایت میشوم، و به جای تمام روزهایی که غایب دفتر شعرهایم بودی، صدایت میزنم...! هنوز هم بعد از این همه سال صدای تو را در سکوتِ تنهایی هایم می شنوم،...
داشتم فکر میکردم، چه لحظه هایی رو بی مهابا ساده از کنارش گذشتیم، بدونِ اینکه قدرشو بدونیم... چه کارهایی رو میشد انجام بدیم ولی ترسیدیم... چه جاها که میشد رفت اما فرصتش رو از دست دادیم... چه روزها که میشد واقعی بود اما با خیال گذروندیم... چه حرف ها که...