متن امین غلامی

در نگــــاهش عشــــق مــــوج میزنـــــد...

عشـــــق تــــو،
اول خوبــــ مستـــ مستــم کـــــرد.
بعــــد کـــم کــم جونیمــو ازم گرفتـــــ.

گفتـــ مگر بالاتر از سیـاهـی رنگــی دگــر هستـــ،،،
گفتـــم آری، سپیـــدی مــوهایــم در فراقتــــ...

بالاتر از سیاهی، سپیدیِ موهای سر ماست.
که در فـــراقتــــ سپیــــد شــده انـــــد...

آن مـــن بـــود.
ولی افسوس مــــن آن او نبـــودمــ ....

آن مـــن بـــود.
ولی افسوس مــــن آن او نبـــودمــ ....

بــــدجور به ســــرم هــــوار شــدن خاطره هایتـــ...

خوشـــا صبحـــی..،
که در آغــوش تـــو چشمــم شـــود بــاز.

باز هم صبح شد و روز از نــو و دلتنگی ز نـــو.

چشـــمان تـــــو سر منشع دیوانگی ماستـــ...

قشنگترین خیـــال هــر شبم تــویی.
کــه بافتــه ام بــر تــن خــویـــش.

در دلــــم ساخته ام کلبه ی احزانت را...
اندکی متروکه است، ولی مملو شده از خاطره هایت.

از تمــــام خـــاطـــراتتــــ...
کلبه ای ساخته ام دنج ولی متروکه، برای دل خویش.

بلاخره به آرزویم رسیدم، داشتنت.
در واقعیتــــ نه، در خیــــالـــ

گــــاه با یـــاد نگاهــــت.
در مـــــیان خاطـــراتــــم دلـــــخوشـــــم.

ولی مــن با خیـــالتـــ.
خیــس بــاران شــده چشمـــم.

یکــــ نفـــر در پـــس یکـــ لحظــه ی دیـــدار.
گـــرفتـــار خیــالتــــ شـــده استـــ....

او همانیستـــــ که دل میطلبــــــد عشقـــش را...

او همـــان عشــــق نهـــان دل دیــوانه ی ماستــــ...

رخ نیلگون او را، به مثــال مـــاه دانـــم.
ولی ماهی که همیشه، پشت ابر گشته پنهان.

نیست غیـــر وصـــل او.
در دل تمـــــنای دگــــر...

خلــاصـــه گشتـه جـــانـــم در نگــاهــی.
نگـــاهـــی کـــه دلـــم را بــــد ربــــوده.

مـــاییم و همــــان،
حســـرتـــ دیــــدار رخ یـــار...

هیـــچ چیـــز مثـــل نبودتـــ...
بـــه دل آه نشــد.