بیو شعر سپید

آشکارا نهان کنم تا چند ؟

دوست می دارمت به بانگ بلند

نه به چاهی
نه به دام هوسی افتاده

دلم انگار
فقط یاد کسی افتاده

کاش فردا خبر مرگ مرا برسانند به تو

هم تو آرام شوی هم دل سرگشته ی من

این سر که ز اندیشه مرا بر سر زانوست
گر بر سر زانوی تو می بود چه می بود؟