متن سرزمین من

دینم چراغی‌ست که در تاریک‌ترین شب‌ها خاموش نشد، آیینم ریشه‌ای‌ست که مرا سر پا نگه داشت، و ایران سرزمینی‌ست که با تمام زخم‌هایش هنوز تپش قلب من است

در من سرزمینی است ناشناخته
که سالهاست بدون تو خاک گرفته است.

می دانی
در من سرزمینی ناشناخته است
که خورشیدش در نگاه تو طلوع می کند
ماهش در چهره ات پدیدار می شود
شبش در پیچ و تاب گیسوانت چشم وا می کند
ستارگانش سنجاق های سر تو هستند
و دست هایت نسیم بهاری را معطر می کند
.
اما آه......

دوستت دارم
دوستت دارم
و این تکرار مکرر را
این حجم وسیع عشق را
نه میتوان سرود
نه میتوان گریست
و نه می توان پشت بهانه ها پنهان کرد
سرزمین من
ای وطنم
و تنم
من دوستت دارم...

جغرافیای کوچک من بازوانِ توست
ای کاش تنگ‌تر شود این سرزمین به من
‌

در سرزمین من خار نکار
شاید فردا پا برهنه به دیدارم بیایی!

جغرافیای کوچک من بازوان توست
ای کاش تنگ تر شود این سرزمین من