حرف‌های که زده نشد

میان همهٔ چهره‌ها
نگاهت هنوز
مثل چراغی در شبِ دلم روشن است...
دلم می‌خواهد دوباره
قدم‌هایم را تا همان جا ببرم
که تو ایستاده بودی،
و زمان
یک بار دیگر
ما را بی‌هوا
روبه‌روی هم بگذارد...

تو گفتی از همه عاشق‌ترم نخوانی
ولی ببین که خودت شاعرترم ساختی

دلم به سمت نگاهت چه بی‌پروا شد
شبیه رود که با دریا آشنا شد

سیاهی رخنه کند در وجودت
آغوشم آغاز سپیدی باشد

حانیه سادات باغبانی

دل به تو دادن
شبیه غرق شدن تو دریاست
نمی ترسم
چون غریق نجات من
تو هستی

حانیه سادات باغبانی

بغل
جایی که واژه ها گم می شوند
و سکوت امن ترین موسیقی است
وقتی در بغل کسی پناه می گیری
انگار تمام خستگی ها، دردها
و دل شکستگی هایت
یک لحظه محو می شوند
در آن آغوش دیگر دنیا مهم نیست
همه چیز ساده و آرام می شود

بغل...

بغلت را به من بده
در میان این همه بی کسی
در میان این همه خستگی

بغلت را بده تا گم شوم
در امانِ دستانت
در پناهِ آغوشت

بغلت یعنی فراموشی دردها
یعنی پایان شب های سرد
یعنی بودن در لحظه ای
که فقط آرامش است

بغلت یعنی بی زمان...

ای دل به مهر هر چه داشتی بخشیدی
به چشمش اما لحظه ای هرگز ندیدی

تمام عمر با عشق دستش را گرفتی
ولی به وقت سختی تنها شدی فهمیدی

چون سایه از پی اش دویدی تا بماند
اما او در بازی خود زود تو را رها کرد

به هر خنده...