باران بهانه ای بود زیرِ چترِ من تا انتهای کوچه بیایی. کاش نه باران بند می آمد نه کوچه انتهایی داشت.
نمیدانم چرا چشمانم بی اختیار خیس میشوند. میگویند حساسیت فصلیست. آری من به فصل فصل این دنیای بی تو حساسم.
تورا ای گل کماکان دوست دارم به قدر ابر و باران دوست دارم کجا باشی کجا باشم مهم نیست تورا تا زنده هستم دوست دارم
