تا پدر بود ندیدیمش چون بهشت فرش زیر پای مادر بود تا خود پدر شدیم کوه درد شدیم چه سود، رخت سفید سفر بر تن کرده بود از عرش تا فرش از فردوس تا جنت همه اش فدای یک دقیقه آسایش دستان پدر
عکس نوشته تا پدر بود ندیدیمش چون بهشت...
این متن را با دوستان خود به اشتراک بگذارید.