آواز بیداری ای مردم تا زمانی...

[آواز بیداری]
ای مردم!
تا زمانی که خاموش و لب‌بسته باقی مانید،
فریادتان به گوشی نخواهد رسید؛
نه خودتان هستید و نه راه به جایی می‌برید.

برایم بسیار شگفت است؛
که در میدان شکوه و افتخار،
چنین در تنگنا و درمانده‌اید!
در پیشگاهِ اصلاح و نیک‌بختی،
چنان نیستید که باید باشید؛
آیا تو حقیقتاً انسانی؟
یا بتی سنگی؟

در این سرزمین، فروخته شده است؛
در این ویرانه، جگرها دریده شده؛
دل‌های مردم با آتش ماتم، سوخته است.
درهای تمامی شادی‌ها،
به روی حکام گشوده و،
به روی ملت، بسته شده است.

همه چیز در سیطره‌ی حکمرانان،
فاسد و ستم‌کار است
با حضور این همه مسندنشین زورگو و فاسد،
هر که را می‌بینم، روحی آزرده‌یافته است؛
ای مردم! تا کِی چنین می‌مانید؟
تا کِی این‌گونه لال می‌مانید؟
تا کِی این‌گونه ستم‌پذیر می‌مانید؟

آه، و آخ ای مردم!
تا کِی چنین مات و مبهوت و متحیر می‌مانید؟
به چنگ این صاحبان قدرت دزد و راهزن و فریب، زندانی و سبب چپاول ملت هستید؟
شرم بر شما باد،
که پشتیبان آنان هستی؛
چقدر پست و چقدر بی‌مقدار شده‌اید!

هوی، هوی ای مردم!
برخیز و دلاورانه قیام کن؛
دست از خواب غفلت بردار و چشم بگشای،
و حقِ غصب شده‌ات را بازبستان
چشمان ستم و بی‌عدالتی را،
همچون عقاب، از ریشه برکن!

به خدا سوگندتان می‌دهم ای مردم،
اجازه ندهید امواج دریای خشمتان را، آرام گیرد
اجازه ندهید این قیام سپیدِ مبارزه‌ی شما،
بی‌ثمر و بی‌نتیجه،
رها شود و به فراموشی سپرده شود.

آه، مردم میدان را خالی نکنید!
شما سربلند هستید،
کرامت و بزرگی خود را نگاه دارید؛
پاینده و با شکوه... پایدار و با صلابت...