100 متن کوتاه تنهایی عمیق ۱۴۰۴ جدید 2026

من ماهی خسته از آبم

تن می‌دهم به تو

تور عروسی غمگین

تن می‌دهم

به علامت سوال بزرگی

که در دهانم گیر کرده است

تو سکوت میکنی و فریاد زمانم را نمی شنوی!
یک روز… من سکوت خواهم کرد؛
و تو آن روز…
برای اولین بار مفهوم “دیر شدن” را خواهی فهمید

جز یاد تو ای دوست کسی خاطر ما نیست

تا پاک کند تلخترین خاطره ها را

یک عمر تو را خواندم و تو گوش ندادی.

من واقعا امیدوارم که هیچ کسی در کس دیگه ای گیر نکنه
اگر که وصالی قرار اتفاق نیفته

ای ذوق نفس کشیدن من تو کجایی..؟


ا

کاش این جمله کمی قلب تو را نرم کند...

که بدانی که به جز تو مرا نیست دگر همنفسی...

یـــارم نمیداند
مـــرا یادش
ویـــران میکند.

نمیدانم چه رازیست...
در میان قلب من با چشم تو...
قلب من میمیرد،
وقتی چشم تو به چشم دگری می افتد...

درون چشم من جز تــــــو...

مگر کس خانه ای دارد...

بر در بیگانه نزن...


خانه ی تو قلب من است...

دل چه میدانست که دلتنگی چیست..؟


تا تو را دید و... دگر باره ندید....

سر به این دیووانه ی بیمار هم گاهی بزن...

که به جز اغوش گرم تو، درمان نشود...

این نبودن های تو بدجور طولانی شده...


چشم خیس من دگر طاقت ندارد درویت...

زندگی سخته،

ولی نه سخت تر از نبودنت.

من پزشک نیستم، اما درد خود میدانم.

دوری از آغوش گرم توست، که سخت بیمارم.

تنهام انقدر تنها که صدای سکوت دل را میشنوم.

آوار ه یعنی :من.....

که در کوچه پس کوچه های خاطراتم دنبال تو میگردم.

زخمی تر از آنم، که زخمم تو نبینی.

بمان ، که مرا با خیالت توان زندگی نیست.

نبودنت را به دوش کشیدم، چقدر سنگین بود.

وسط این همه دلتنگیه دل، بغلم کن.
که به آغوش تو بد محتاجم.

ای که چشمان تو آشوب دل ماست، کجایی؟

انگار نبودنت تمامی ندارد.
خسته نشده ای از این همه نبودن.

گاهی قلبم به اندازه ی نبودنت درد میکند.

مرگ من آن لحظه که ترکم تو کردی، سر رسید.

عجب رنج عجیب و درد ناکیست، دوریت...

چقدر لبریز بود از تنهایی فال قهوه ام.

همه مرا به خدا سپرده اند و رفته اند،
جز دلتنگی تــــــــــــــو...

لبریز ز دلتنگی است.
این حال پریشانم.

درد میکند،
جای نبودنت در آغوش خیالم.

من بریدم از همه،
غیر خیال بودنت.

در دلم بوران نشست و قاصدک بی آرزو شد
در نگاهم ابرِ سَرکِش؛ گونه هایم را وضو شد

چقدر عذاب آور است.
آینده ای که تو در آن سهم من نباشی.

اینکه زندگیم رو تلخ کرده نبودنت نیست،
بودنت در خاطراتمه.

سلامی از این پیر ژولیده خسته دل
که چون وآله شد در جوانی بشد پیر دل

نه امید وصل است ، نه تاب فراق
دل خسته ام سوخت از آتش اشتیاق

خزان آمد ولی بویِ تو باقی ست
میان برگها رویِ تو باقی ست

اگر چه رفته ای از چشم عاشق
دل من تا ابد سویِ تو باقی ست

در حصار تمام دلتنگی ها
تو را با تمام وجود
نفس می کشم
ای کاش به ضربانی که
هر لحظه به عشق تو می تپید
ایمان می آوردی
و دوستت دارم های مرا
بر تنت می کردی
که تنها به آغوش
تو می آید

نه سرِ صلح به جان است و نه تابِ ستیزم
به لبم خنده ولی زهر به کام است هنوزم

تو بیا، یا که بزن تیر و تمامم کن دیگر
این چنین نیمه مردن نه روا نیست عزیزم

جوری دلتنگ توام که خدا میداند.
خدا که هیچ کل جهان میدانند.

دگر رسوای عالم شد، دل دیوانه ام بی تو.
چگونه داغ این رسوایی را، بر دوش خود گیرم.

چگونه عاشقم کردی
من افسار گسیخته را
که هنوز نبودنت را در بودنت حل کرده ام
واین مسکن من است
وگرنه مرده ام همان وقتی که تو رفتی

نیمه ای از قلب من در چشم تو افتاده گیر،
نیمه ی دیگر پی چشم انتظاریِ تو مُرد.

ای وجودت ذوق عشقی بی نهایت.
بی تو و عشق تو از دنیا گذشتم.

یک لحظه ز من جدا نشد،
حسرت دیدار تو ای دوست.

در سینه ی ما،
حسرت دیدار کسی نیست به جز تو

کاش جانم را میگرفتی،
اما دلم را نمیبردی.

بهشت من سیه چشمان مست و عاشقت بود
که بر من بستی اش، کل جهانم شد جهنم.

محال ترین محال آرزوی من.
محاله بی تو زندگی.

خانه ی دل را تکاندم،
چیزی جز حسرت دیدار تو در آن نبود.

افسوس که بی تو،
انتظار جانم به لب آمد.

در خلأ نگاهت، من پژواک خویش را گم کرده‌ام…
و تنها سکوت حرف می‌زند.

در حسرت یک بار بغل کردن تو،
چه آسان دل ما مُرد...

تمام جانم בلتنگ בیـבار توست.

من نباشم چـہ کسـے، ناز کشـב ناز تو را.
چـہ کسـے بوسـہ زنـב آن لب شیرین تو را.
من نباشم چـہ کسـے غرق نگاہ تو شوב.
چـہ کسـے سخت بغل گیرב، آغوش تو را.

اسیر نگهش شـב،
بیچارـہ בل ما.

آغوشت طعم شیرین زنـבگے میـבهـב.
زنـבگیم را از من مگیر،

بے تـفـاوت از کنارش رב شـבم اما هنوز،
یاבم هست کـہ בر بنـב نگاهش گرفتارم کرבـ

گذر کرבم از این حال پریشان.
گذر کرבم ولے با جسمے بے روح.

בگر چیزے از این בنیا نخواهم،
بـہ غیر از وصل بے پایان یارم.

محبوب مـــن...
تو نباشے همـہ ے فـصل ها پاییز است.
و همـہ ے شبها پر از בلتنگی.

زتن ها میرسد تنها
و از تنها به تن ها درد
چه این تن های اطرافم ‌
چه این تنهای اطرافم
مرا این چار حروف کشتند
منم تنها ترین تن ها

دلتنگ خودم هستم .
این جمله ب تنهایی خودش یک دنیا حرف و فلسفه است .

به سویدایِ دلم؛ لشکَرِ عقل آمد و بَس
دلِ ویران شده را؛
حاجتِ دلدار کجا؟

روزی از پشت این شب تار
با یک بغل نور میپیچی
در بن بست تنهایی من
می‌دانم...

دست‌ هات را
که باز کنی،
به هیچ جا بند نیستم،
سقوط می‌کنم ...