مقابل آینه ای ایستاده ام که...

مقابلِ آینه‌ای ایستاده‌ام که حافظه‌اش را از دست داده است؛
تصویری که در جیوه می‌لرزد،
مردی است که صبح‌ها پیراهنِ «کارمند بودن» را اتو می‌کند،
ظهرها در استکانِ چایِ «یک دوست»، تلخیِ مصلحت می‌ریزد
و شب‌ها، «همسری» است که روی کُنده‌یِ خستگی، آرام تبر می‌خورد.
اما من...
من آن حفره‌یِ تاریکِ میانِ این نقش‌ها هستم؛
همان «بی‌اعتقادیِ» مقدسی
که پشتِ تسبیحِ تظاهر، پنهان شده است.
وقتی نامم را صدا می‌زنند،
حس می‌کنم آدرسی را به من می‌دهند که هزار سال است از آن کوچ کرده‌ام.
فرزندی هستم که در چشمِ مادرش، فقط یک «وظیفه‌یِ انجام شده» است
و در دستِ روزگار، امضایی که زیرِ پایِ قراردادهایِ اجباری، پیر شده...
من کجایِ این شعبده‌بازیِ مدام، جا مانده‌ام؟
شاید در آن کشویِ قدیمیِ کودکی،
کنارِ اسبِ چوبی‌ام که بویِ تنهاییِ خالص می‌داد؛
همان‌جایی که هنوز «من» بودم،
پیش از آن‌که مثلِ غنیمتی جنگی،
میانِ اداره و خانه و محراب، تکه‌تکه شوم.
حالا...
شبیه به موزه‌ای متروک شده‌ام؛
هر کسی می‌آید، تکه‌ای از مرا با خود می‌برد
و به جای آن، نقابی از «رضایت» بر صورتم می‌کوبد.
حتی در خلوتِ با خویش،
می‌ترسم چراغ را روشن کنم؛
نکند ببینم که زیرِ پوستِ این آدمِ شیک و متین،
کودکی مرده است
که دست‌هایش را رو به خدایی که «همسایه نبود»،
دراز کرده و همان‌طور، سنگ شده است.
این «من» که به خانه برمی‌گردد،
ردایِ غریبه‌ای را بر تن دارد که با او هم‌کلام نمی‌شود.
من سارقی هستم که هر شب، از جیبِ خودش، «رویا» می‌دزدد
تا تقاصِ نانی را بدهد که بویِ «بندگیِ ناعادلانه» می‌دهد.
ای هم‌سنگرِ تنهاییِ من!
ساکت بمان...
اگر مرا پیدا کردی،
به آغوشِ هیچ خانه‌ای مپسر.
مرا در ارتفاعِ یک بغض، معلق نگه دار؛
بگذار دستِ کم، یک بار
پیش از آن‌که خاک، این هزار نقشِ دروغین را ببلعد،
فقط «دردِ محض» باشم؛
بی‌نام،
بی‌سِمَت،
و بی‌خداحافظی...
من... گم‌شدن را بیشتر از «پیدا شدنِ» جعلی، دوست دارم.