پستچی کاش می شد بگذارند...
زیبا متن: مرجع متن های زیبا کوتاه
( پستچی)
کاش می شد بگذارند که ما پر بکشیم
تا تماشای هم از پنجره ها سر بکشیم
بس نبود آن همه دیوار؟ بیائید که ما
رو به سوی دل هم – دیده هم ، در بکشیم
ما غریبان زمانیم ، بیائید که خود
دست کم گاه گهی بر دل هم سر بکشیم
بال در بال، کبوتر بشویم – این زیباست
که از این واحه به آفاق دگر پربکشیم
نقش تکرار و ملال است صداهای زمان
نفسی گر بوَد از شیوهء دیگر بکشیم
مثل نقاشی معصوم دبستان ، سارا!
خانه ها را پرِ از پنجره ، از در، بکشیم
یادگاری نشد این : بر تن عریان درخت
تا شود کنده دلی ، این همه خنجر بکشیم؟!
مثل یک خاطره خوب - که می رفت بر آب-
کاغذی در دل این چشمه، شناور بکشیم
«روبدان وسعت بی واژه..»¹ مباد اینکه
چشم این پنجره را تار و مکدر بکشیم
***
نامه دیر آمده! تمرش زده بودی سارا؟
روی پاکت پس از این بال کبوتر بکشیم
محمود غلامی ( واله گندمانی)
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
¹-روبدان وسعت بی واژه که همواره مرا میخواند (سهراب سپهری)
