راه ها و رابطه ها برف...

(راه‌ها و رابطه‌ها)

برف اگر اینسان ببارد ،تند
باد اگر اینگونه بی‌پروا وزد تا صبح
بی‌گمان فردا تمام جاده‌های«رابطه» بسته است
با چنین بوران ،چنین کولاک
بی‌گمان دار و درختی نیست تا فردا
که از بن بر زمین نَفْتاده ،نشکسته است

ما میان باد بوران یکدگر را جستجو کردیم
عشق را
ما عشق را
در میان تیرگی‌های ملال آور
همچو فانوسی مقدس پیش رو کردیم
باصفایی پاکتر از ابر فروردین
بر بسیط خشک لبها
با پیام بوسه و لبخند باریدیم
در چنان شب‌های دیرینْ پایِ بی آواز
با سرود سبزمان از موضع خورشید تابیدیم
ما میان ابر و مه
با دست‌هامان
-این رسولان صمیمیت -
عشق را چون آخرین اعجاز
با زمین
-این سفره سبز سخاوت-
در میان هِشتیم،
آفتابی شد هوای دوستی آنگاه
راه ناهموار «وحدت» را
با قدم‌های «تفاهم »سخت کوبیدیم
جاده‌ها هموار گشت و گام‌های ما
همچنان چون جویباران در مصب رود
ما «یکی» گشتیم

بعد از آن
آمد - شدِ ما بود و نزهتگاه یکرنگی
چینه ها بر چیده شد از خانه‌ها
وز ما حصاری در میان باقی نماند اِلّا
بلور نور و تور سبز آزادی ...

راستی را،
امشب اما آه
برف اگر اینسان ببارد ،تند
باد اگر اینگونه بی پروا وزد تا صبح
بی‌گمان فردا
تمام جاده‌های «رابطه» بسته است
باچنین بوران،
چنین کولاک
بی‌گمان دار و درختی نیست تا فردا
که از بُن بر زمین نَفْتاده،
نشکسته است

محمودغلامی (واله گندمانی)