جان به لب آمد از این مهر جنون، فاتحِ قلبم تویی،بی چندوچون... بمان تا بسوزم در این شعله، که هیچ مرهمی به جز "تو" دردِ مرا دوا نیست.
این متن را با دوستان خود به اشتراک بگذارید.