باید همیشه شاعران حق را بگویند...

باید همیشه شاعران حق  را بگویند
چون رهروان حق ره حق را بپویند

از داغ بنویسند و از درد جدایی
از حسرت و دلبستگی و بی وفایی

ازعشق  واز مردان با ایمان بگویند
از جای جای کشور ایران بگویند

از جنگ  از تحریم از فقر  ونداری
از سفره های خالی و از پایداری

از بچه های کار و از مردان  بیکار
پای برهنه در مسیری سخت ودشوار

از کشتی ی میهن که در امواج دریا
تا ساحل امنی کشانیده است خودرا!!

از زلزله از سیل و از آتش سرایند
اندیشه ها را وقف نو گفتن نمایند

از لاله های پرپر و اندوه فرزند
ازکوه بودن مثل تاریخ دماوند

آه ای زمین لاله گون  ای خاک ایران
ای لاله گون گردیده با خون شهیدان

ای آنکه روید از زمینت سرو آزاد
خاکت سرشته با گِل شیرین و فرهاد

فرهاد ما دل را به دریای جنون زد
خود را به آب و آتش و بر خاک وخون زد

پروانه شد پر باز کرد از این جهان رفت
جان بر کفش بگرفته و از پای ننشست

ای آنکه در خاکت شکفتن خانه دارد
مستی ما پیمان از این میخانه دارد

خواهم سرود آوازه ی  آزادی‌ات را
فر و شکوه و شوکت آبادی ات را