متن شاعران معاصر

دوباره دستِ من و دامنِ تو ای ساقی!
نمانده راه گریزی مرا به جز ساغر

وَ مِثلِ زلزله ی سرپل ذهاب، انگار
تمام بود ونبودم ، شده ست زیر و زبر

مهمانی است و عشوه کنان دختر بهار
کرده به تن جلیقه ی گل دار ، روبه من

دفتر گشوده لب به تکلّم ، شکفته است-
-در این میان، گُل از گُلِ خودکار ، روبه من

مواج رو به ساحل تعظیم کرده اند
موجی خمیده است به اِصرار ، رو به من

نخ کش شده ست پیرهنِ  سال و ماهِ من
عمرِ مرا مجالِ رفویی نمانده است

آماده ام که سر بسپارم‌ ، ولی چه سود
تیغی نمانده است، گلویی نمانده است

جُز سایه ی خمیده ی مردی عصا به دست
تَنگِ غروب، بر لبِ جویی نمانده است

از بس که خوانده دستِ دلم را خیالِ تو
بینِ  من و تو رازِ مگویی نمانده است

گاهی شبیه باد بزن پرده را کنار!
تا چشمهای پنجره غرقِ شَعَف شود.

ای آسمان ببار! تعلّل مجاز نیست
بگذار تشنگیِ زمین برطرف شود

دریا، قدم گذار به ساحل! که شعرِ من
در زیرِ پات ، واژه به واژه صدف شود

تنها دلیل بودونبودم تویی و بس
هرگز مباد زندگی ام بی هدف شود

مرا یادت هست؟
منی که تا استخوان
در خودم فرو می‌روم،
و از همان عمق
جهان را از نو کشف می‌کنم؛
در آغوش مهتاب
برای تو آواز می‌خوانم،
گلبرگ‌ها را نفس می‌کشم
تا با هر عصاره‌ی گل که
در دستانم می پیچد
تمام عطرهای پاریس
در گوشه‌ای خاموش بیستند

از بی‌راهه‌های دیروز می ایم
در دستانم
بوی روستا لانه دارد
در چینِ پیشانی‌ام
نعناع کاشته‌ام
نعناع‌هایی که لای بوی علف گم می‌شوند

از کوچه‌های دریا می ایم
از جنبش ماهی
زیر تور صیاد
تا نفسِ موج
تا صدای موج

از همین بی‌راهه‌ها
از همین بی‌راهه‌ها
که هنوز
بوی نعناع...

چه حرفهای نگفته که در گلو دارم
به یاد روی تو با ماه گفتگو دارم

در آینه نظری کردم و به خود گفتم:
زخاک کوی تو ای دوست آبرو دارم

بیا که نیست کسی جز تو محرم رازم
که با خیال تو هر شب بگو مگو دارم.

چه رازهای نهفته...

حرفی ندارم با کسی بگذار بعداز این
جای تمام شعرهایم نقطه چین باشد

عمریست دلت شهره ی بازار جنون است
ازبس که خریدارِ سَرِ دارِ جنون است

واکن گره از روسریِ توری ات ، ای ماه!
گیسوی تو صد سلسه طومارِ جنون است

دل در  گروِ برکه ی رُخسارِ تو دارد
آیینه اگر تشنه ی دیدارِ جنون است

هرگز گله از گردشِ گردون...

بی نظمیِ منظومِ تو ای عاقلِ سرمست!
همسایه دیوار به دیوارِ جنون است

می گرید و می روید و گُل می کُند آتش
وقتی که دلِ کوه، گرفتارِ جنون است

در ساغرِ چشم تو خدا ریخته آشوب
بیهوده جهان بر سَرِ انکارِجنون است

هرگز گله از گردشِ گردون مکن! آخر-
-سرگشتگیِ عقربه ها ،کارِ جنون است

دل در  گروِ برکه ی رُخسارِ تو دارد
آیینه اگر تشنه ی دیدارِ جنون است

مستِ خیال را شوقِ وصال نیست
جز نامِ تو هرگز شعری روان نیست

زخمِ دلِ من از غمِ هجران تو خون است
این دیده به جز گریه و باران که جان نیست

در خاطره‌ات گرچه مرا جای نمانده‌ست
جز داغِ تو بر سینه‌ی من نقشی نهان نیست

این سینه بدونِ...