شعر رضوی

پرنده ی دل من آسمان نمیخواهد
به جز حریم تو هیچ آشیان نمیخواهد

اگر چه سوخت پرش زیر آفتاب حرم
به غیر گنبد تو سایبان نمی خواهد

از همان روز ازل ذکر تو شد درمانم
بر سر کوی تو عمری‌ست که سرگردانم

آن کویرم که به لطف تو گلستان شده است
میوزد رایحه ی عشق تو در بستانم

در دلم حسرت گندم‌ شدنی بوده و هست
دانه‌ام منتظر معجزه‌ی بارانم

تا کبوتر شدنم راه زیادی‌ست ولی
هرکجا...

خدا مرا به غم عشق مبتلا کرده
چه گنج های عظیمی به من عطا کرده

به بارگاه تو افتاد چشمم و دیدم
بهشت روی زمین را خدا بنا کرده

ضریح، دست مرا مملو از طلا کرد و
مس وجود مرا عشق، کیمیا کرده

میان جمعیت زائران مشتاقت
زنی کنار حرم...

پرنده ی دل من آسمان نمیخواهد
به جز حریم تو هیچ آشیان نمیخواهد

اگر چه سوخت پرش زیر آفتاب حرم
به غیر گنبد تو سایبان نمی خواهد