متن پروانه امیری

اگر امتدادِ مسیرم به تو رسید،
مرا طوری در آغوش بگیر،
گویی تمام عمر منتظرِ من بودی!

میخواهم برایَت نامه‌ای بنویسم؛
از طرفِ یک ناشناس!
و تمامِ احساسم را در خط به خطّش بگنجانم..
عشقِ ممنوعه‌ی من،
آخ اگر بدانی در ذهنم با تو چه خیال‌پردازی‌ها کرده‌ام!
امّا همین که بدانم دست‌هایت رنگِ قلمم را لمس می‌کند، برایَم کافی‌ست،
تو را مانندِ شعری، در سینه دارم امّا...

من هرگز نویسنده نبوده‌ام،
اما هر تپشِ قلبم، واژه‌ای از تو بود..
ای آشکارترین نهانِ من.♡

مادامی که جانم به لب( َ ت) برسد..
دوست داشتنت در من ادامه دارد!