متن نوشته های آرش شجاعی

باور پوچ برای دیدن گاهی فقط .....
بودن برای چه بود ....
درون پیله من پروانه نبود ......
گاهی هم نمیشود دید .....
همچون پیله دوختن پروانه....
سبک دیدن در درون عوض شد ....
به پیله فکر کردن برای پرواز...
خندیدن فالش گفتن و نوشتن و
کاش من نمیدانم پیله...

ویران غم نهان شده‌ام در این کوچها نیست پناهی
دل خسته ز جور روزگار است و نمی‌ماند توانی
شب‌ها به ستاره می‌نگرم تا شاید آید فردایی
اما همه راه‌ها به سویی می‌رود، سوی ویرانی
آوارهٔ شهر غربتم، بیگانه‌ام از خود و مردم
در هر قدمی که برمی‌دارم، هست فقط پریشانی...

دیوارهای این قفس را می‌شناسم
هر ترک و هر گوشه‌اش آشناست
اینجا امن است، اینجا مطمئن
اما اینجا زندگی نیست، فقط نفس است
بیرون، طوفان است
بیرون، ناشناخته است
اما بیرون، زندگی است
یک قدم... فقط یک قدم
قلبم می‌لرزد، پایم سنگین است
اما چیزی درونم فریاد می‌زند:
"اینجا بمانی،...