متن اشعار داود مهرجو

صدایم کن
صدایم کن زِ دل جانا ،که با یاد تو درگیر است
سبکبالم بکن یک شب ،جهانم بی تو تقدیر است
اگر بی من گمان داری دلم جای دگر گیر است
به قلبت شک بکن بی شک،دلم از هر کسی سیر است
در اینجا بی خبر از تو دلم...

به گریه گفتمش باری بگو از من تو بیزاری
بگفت در حین دلداری، زمانه بی وفاست آری

من به بوسیدن لبهای تو عادت کردم
چه کنم،دستِ خودم نیست حماقت کردم
سرخی غنچه لبهای تو آنروز گرفتارم کرد
بعد از آن رفتی و از غنچه شکایت کردم
هر که بود غنچه لبهاش بسان لب تو
من نبوسیدم و هر لحظه حسادت کردم