متن جمال غمبار

تو بگو، مهربانی کجاست؟!
تا ترانه‌ی ندامت و پشیمانی‌ام
از زندگانی،
از شعر و
از همه‌ی گذشته و پیشینه‌ام را
برایش بنویسم.

چه حیران و دیوانه‌ات باشم،
چه در خواب و رویایت
چه در بیت به بیت شعرهایم بگنجانمت
یا که چون زنبور عسل گرد گل وجودت بچرخم،
همه و همه برای من خوشایند است
الا یک چیز،
و آن اینکه
تو نگذاری با بوسه‌ای هلاکت شوم...

کوچه‌ی شما،
نه پایانی دارد و نه آغازی!
کوچه‌ی شما،
نه به دوزخ راه دارد و
نه دست کمی از بهشت...

تنهایی، پا ندارد!
وگرنه
او هم مرا تنها می گذاشت.


شعر: جمال غمبار
برگردان: زانا کوردستانی

کلارا!
موسوم باران،
آغوشت را بگشای و
به آرامی، نام باران را زمزمه کن!
شاید دلت نرم شد و
باورت شد که کسی هست
که به امید تو، زنده است.


شعر: جمال غمبار
برگردان: زانا کوردستانی

وقت وصال،
مگر خدا و
ماه شب چهارده بدانند
که به چه مشقتی به هم رسیده ایم.


شعر: جمال غمبار
برگردان: زانا کوردستانی

تو قدیمی ترین حکایت عاشقانه ی من بودی!
تویی که قبل از آنکه با باران همراه شوی
جسورانه در میان شعرهایم خزیدی و
برای همیشه در آن میانه، جا خوش کردی.


شعر: جمال غمبار
برگردان: زانا کوردستانی

من این بار، بخاطر قد و بالای لیلایم، رانده نمی شوم!
از آن رو تبعید می شوم،
که فهمیده اند،
با وجود تو
از همان کودکی ام
دلیلی برای به پا خواستنم، داشته ام!.


شعر: جمال غمبار
برگردان: زانا کوردستانی

قبلن
آبشاری ساکت و بی خروش بودم!
اما کلارا همیشه، طغیان مرا انتظار می کشید.
ولی اکنون چنان خروشانم
که کلارا که هیچ،
حتا جهنم هم مرا قبول نمی کند.


شعر: جمال غمبار
برگردان: زانا کوردستانی

چقدر آنجا که تو هستی دل من قرص است،
و وقتی که نیستی، بیابانی ست بی آب و علف!
انشالله که بی تو و بی عشق نوبرانه ات،
نیست و نابود شود، این دل من!


شعر: جمال غمبار
برگردان: زانا کوردستانی

در و پنجره ها را قفل می زنم
هیچ یک را نخواهم گشود،
و عکست را به دیوار شعرهایم خواهم آویخت!
زیرا می ترسم حتا اگر به قدم زدن هم برود،
دیگر بر نگردد.


شعر: جمال غمبار
برگردان: زانا کوردستانی

میان اشعار شاعران هم شناخته نمی شود
آنچنان که از رنگ و رو افتاده،
سرزمینم...


شعر: جمال غمبار
برگردان: زانا کوردستانی

فراق تو را، نه آغازی هست و نه پایان!
دوری تو،
از جهنم آغاز می شود و
و با آمدنت به بهشت منتهی...


شعر: جمال غمبار
برگردان: زانا کوردستانی

پیش از مرگم
تنهایی ام را از خاک و گِل وطنم بیرون خواهم کشید
مگر کسی هست که نالەی این باران را بفهمد؟!


شعر: جمال غمبار
برگردان: زانا کوردستانی