متن حجت اله حبیبی

با رفتنت ، گنجشک ها از شاخه پریدند ، و هیچ یاکریمی در این خانه نخواند ، رفتن تو ، نبض زندگی ام را به هم ریخت . حجت اله حبیبی

وقتی رفتی ، مُردم ، امّا متحرّکم ، تا شاید روزی در جایی بیابمت . حجت اله حبیبی

شاعران روز و شب از حسن و جمال تو بگویند
کاش، یک لحظه بیایی، ز نزدیک ببینیم
حجت اله حبیبی

کاش، روزی خودمو بیابم تا تو را گم نکنم . حجت اله حبیبی

کاش میشد کنارم باشی ، نه از روی دیوار ، بِهِم زُل بزنی . حجت اله حبیبی

کاش ، آدمی ، دَمی ، دور می شد تا قدر آدمی را بدانم. حجت اله حبیبی

کاش، چشمت برق داشت ، تا در تاریکی زانوهایم را بغل نکنم. حجت اله حبیبی

ای کاش ، کُت و شلوارت ، خاک نمی خورد،
اُتو می خورد ! حجت اله حبیبی

کاش ، تلفن زنگ می خورد : دوست دارم ، بوق ، بوق ، بوق. حجت اله حبیبی

هوا سرد است ، کجایی ؟ کاش ، برگردی، شال و کلاه ، جا مانده است. حجت اله حبیبی

چقدر دلتنگم ، کاش عکست ، نفس می کشید. حجت اله حبیبی

کاش ، آفتاب بودم تا گاهی با گل ها
قایم موشک بازی کنم. حجت اله حبیبی

کاش، همیشه ، تعبیر خوابم تو باشی.
حجت اله حبیبی

کاش، می شد، لبخندِ تو ، تا ابد قاب کرد.
حجت اله حبیبی

کاش ، آخرین پرده ی این بازی ها
رقصِ احساسِ تو و بارون بود. حجت اله حبیبی

کاش، رفته بودم ، روزی که رفتنت را باور نکردم. حجت اله حبیبی

کاش، یک شب ، به رخت چشم بدوزم تا صبح، و سحر چشم بپوشم ز همه ، غیر از تو حجت اله حبیبی

کاش، کنارم بودی تا یادم بره تمام غصه ها حجت اله حبیبی

کاش، جرئت داشتیم ، بگیم دوست دارم فقط همین حجت اله حبیبی

کاش ، برای بارون ، شانه هایت را داشتم
حجت اله حبیبی

کاش ، همیشه بغلی بود تا آدم های تنها به آن پناه می بردن حجت اله حبیبی

کاش، یک روز از خواب می پریدم و می گفتن ،خواب دیدی این زندگی را حجت اله حبیبی

کاش، دمی ، مادر می شدی ، تا بفهمی دیر کردن یعنی چی؟!
حجت اله حبیبی

کاش، بغلش ، باز بود تا به عشق بغلش کوچه را با سر بدوم حجت اله حبیبی