متن حجت اله حبیبی

اگر باران نبود ، تا قیامت سینه ام از خشم رفتنت سرد نمی شد. حجت اله حبیبی

تو کوه باش ،تا من در انعکاس صدایت ، خوبی ها را فریاد بزنم. حجت اله حبیبی

تا قیامت انعکاس این سخن در گوش ماست
دوستت دارم ولی از دست و پا افتاده ام.
حجت اله حبیبی

وقتی دل تنگم در ساحل چشمانت قدم می زنم تا انعکاس غروب را در لبانت نظاره کنم. حجت اله حبیبی

سنگ باش نه آتش ، تا چشمه در کنارت بجوشد. حجت اله حبیبی

تو چه باشی چه نباشی دل من می لرزد، مثل بیدی که به پاییز سلامی می داد. حجت اله حبیبی

اگر باران نبود، هیچ وقت ، رفتنت را فراموش نمی کردم. حجت اله حبیبی

بزرگ ترین کاشف ، کسی است که خویش را کشف کند، نه جایی را. حجت اله حبیبی

خویشتن شناس ، عیب جو، نمی شود. حجت اله حبیبی

زندگی را ، با عشق ، بازی کن. نه بنویس. حجت اله حبیبی

دیگر تو را نمی خواهم ، خویش را می یابم که در تو گم شده است. حجت اله حبیبی

سفر ،
لذت بردن از مسیرتا رسیدن است. حجت اله حبیبی

شعر، فکر و اندیشه نیست ، تصورِ من از توست که بر برگ دل ،جاری می شود. حجت اله حبیبی

مهم نیست کجایی ، مهم این است ، که کی هستی!؟. حجت اله حبیبی

عشق ، چیزی نیست، غیراز دوستی با این جهان ، اگر بین خار و گل فرقی نبینی عاشقی. حجت اله حبیبی

کاش بزرگ بودیم ، نه در قد، در نگاه،که هیچ آفریده ای حقیر نیست. حجت اله حبیبی

سکوت، زیباترین چهره ی عاشقانه ایست که تصویر ندارد. حجت اله حبیبی

کم گو ، تا فکر نکنند از تو کاری ساخته نیست. حجت اله حبیبی

هنر ،آیینه ایست ، که زشتی ها را زیبا و زیبایی ها را زشت می نمایاند. حجت اله حبیبی

کتاب ، راه می سازد تا در گمراهی خویش فرو نرویم. حجت اله حبیبی

خاموشی ، بلندترین فریاد در برابر کسی است که منطق ندارد. حجت اله حبیبی

انسان ، زیبا ترین کالای وجدان است.
حجت اله حبیبی

در خویش، مشعلی بر افروز تا خویش را گم نکنی. حجت اله حبیبی

در شهر ،
مشعلی برافروزم ، تا خویش را، گم نکنم.
حجت اله حبیبی