متن خالق هزار ترانه برنا

شهرام کاظمی مرادی
خالقِ هزار ترانهٔ برنا

کمالِ مطلق، افسانهٔ جهان است؛
هر دل، گوهری دارد که در دلِ دیگری نیست،
و حسرتی که دیگری از آن رهاست.

شهرام کاظمی مرادی "خالق"

در این جهان، کمالِ مطلق سهمِ هیچ‌کس نیست؛
هر کس گوهری دارد که دیگری از آن بی‌بهره است، و هر کس حسرتی دارد که دیگری از آن آسوده است.

شهرام کاظمی مرادی
«آفرینده‌ی سکوت و معنا»
سخن از سکوت می‌کشد، صدا رُشدِ معناست
من خالق نغمه‌هایم، به تو هدایۀ نوای فردا
به تصویر می‌کشم عشق را با هر ساز و آوا
تا در دل هر شنونده، زنده شود این احساس

      شهرام کاظمی مرادی
آوایِ صدای جانت
صداهای آفریدی
را که نشنیدند،
رها کن و بگذر؛
مگذار لرزه بر
آهنگِ دلت، از
بی‌شنوایان افتد.
و صدا،سرآغازِ
امید و رقصِ
وعاشق‌بازان است؛
بمان در پناهِ دلِ آگاه،
که او تنها شنونده‌یِ ترانه‌هاست

شهرام کاظمی مرادی

آدم از بودنِ خودش، می‌سازد فردا را
رویش پر آزمونیم

"هنرِ من، روایتِ دیالکتیکِ زندگی است."

سایه‌بانِ قصه‌ها، خود قصه‌یِ درد است این سخاوتِ پنهان، چه آتش‌افروزی؟
‌رگه‌هایِ طلاییِ بخشش، به زنگارِ ریا این عطایِ بی‌حساب، چه رنج‌افزایی؟

هر کسی پشتش یک بال دارد
هم مشتش شعله‌ای از امید
می‌رود جلو، با قلبی پر از عشق
و تلاش بیشتری می‌طلبد، تا برنده شود
رویش پُر آزمونیم

نقش جان است 
عشق  اثرت  بود

ما همه قابیم 
عکس های جدیدت بود

مادیّت، آراستنِ جان شود، به رنگِ انسانیت
نه آنکه آدمی، اسیرِ دارایی و فریبِ زینت

اجازه نمی‌دادی، پرواز کنم در آسمان
تو که بزرگ نکردی، دیوانگیت آشکار است
چشم از من می‌دزدد، این حسادتِ بی‌بهار است

زلف گیتار نرمم چنگ زنان
زدم تار به عشق خود ماه رویان

دیدم ز ه خود
گشتم‌ یزدان من 

  نقشِ جان، صیقل 
   پِرس درازنای  من   

قصه‌ای، نو  بود  از کهن
این بود  سنگ کهربایی من

ما همه قابیم  ‌
با عکسهای جدید

 از سکوت، شکوه صدا؛

از کلام، تجلیِ معنا

خالق هزار ترانه بُرنا