متن رضوان قربانی

ای خدا...
زندة بودن راب بیدارى گذراندیم به امید روزی ک تا ابد به اجبار بخوابیم .
لکن دنیارا چ بد ساخته اند کسی راکة دوست میداری..
اوتورادوست نمیدارد.
ومن نگرانم ک دست أهریمن کجا برشانه ام فرود أمده است ؟ کة دوست داشتن برایم فعل خیال هست وتفسیر .

خیلی وقت هست ک چشمهایم از عبور خالیند
عطر تلخ شیرینی، درمشامم نمی آید
آخ...
چشمهایم بزرگ شده بارانند.

واما زندگى . کتابى است با صفحات سکوت، ک من انها را با چشمان خیس می خوانم..
درخلأ نگاهم فقط سکوت حرف می زند ولاغیر..