متن روناک آلتون

دست چند پروانه‌ی را گرفت
و با خود به خانه آورد،
پیراهن گلدارم!

ساکت،
قبل از هر سنگی
من از مادر زاده شدم.

در نبودنت،
هیچکس از گل‌های نرگس سراغ نمی‌گیرد!
بهارت مبارک...

در داستان عشق تو،
خیلی زود پی بردم
دوست داشتنت -
به سر می‌دواندم!

شناسنامه‌ی کُرد بودن،
گفتن نام کردستان بود-
موقع زبان باز کردن.

یک به یک
روزهایم را می‌شمارم.
من محکوم به حبس
زندان تو‌ام.

فقط،
یادگاری‌هایمان را
داخل قبرم بگذارید!
جا گذاشتنشان،
سخت است...

چند روزی مهلتم بده!
ببینم که می‌توانم،
بدون تو، زندگی کنم.

دعایم نکن،
تا بعد از تو بمیرم -
نمی‌توانم!

آی‌ی دردهای نانوشته
در دریای قلبم
ماهی شوید!
تا امواجش ببرندتان
به ساحل چشم انتظاری‌هایم.

درختی بی‌برگ و بار
خواب بهار را می‌بیند،
در رختخواب برفینش...

صبح‌هایم
به‌خیر نمی‌شوند،
بدون صبح بخیر گفتن‌های تو.

تازه شدن زخم
از خود زخم دردناک‌تر است!
دوباره‌ام نکن!!!

وقتی یک گل برایش می‌ماند،
دلخوشی در او شکوفا می‌شود.
دخترک گل‌فروش سر چهارراه...

میان انگشتان یخ‌زده‌اش
قاه‌قاه به او می‌خندد،
در آخرین دیدار -
با گلی سرخ!

گمان کردم که گل‌ست،
اما تیغش
در دستم به جای ماند.

همراهم بود
ولی تا جایی
که تو رفتی!

بی لالایی و قصه‌ی شبانه
برای همیشه به خواب رفتند -
کودکان حلبچه!


شاعر: روناک آلتون
ترجمه: زانا کوردستانی

پیش از سنگ شدن
من چشمه بودم -
تو به زبان آب واقف نیستی!

روزگارم چنین روزهایی نمی‌شد
اگر شبی،
تو همنشینم بودی!

از هم متمایز نمی‌شوند
سیاهی ریحانه و
عطر گیسوانم!.

پروانه‌هایی که بر روی جانم می‌نشینند
آواز می‌خوانند و
بعد می‌میرند.

سمت چپ قلب تو
و نیز سمت راست قلبت،
هر دویشان
من را پیر می‌کنند.

برای شکستن قلب
نیاز به چیزی نیست،
غیر از سکوت تو...