متن هایکو

غروب رودخانه،
پروانه‌ی سیاه ـ
وعده‌گاه غروب!

با سوتین بنفشی،
شنا می‌کرد در حوضی ـ
پروانه‌ای!

قد و بالای هایکوهایم را،
گل‌های رنگارنگ در بر گرفته ـ
تو مهمانمی!

گنبد آبی آسمان را،
وعده‌گاه ساخته‌اند ـ
دو توده‌ی ابر!

رنگین‌کمان کمربند کرده است،
ابر هم دستمال به دست گرفته ـ
در اردیبهشت ماه!

در آغوش دریا،
می‌رقصد ـ
ماه آسمان!

می‌خواهند بیفتند،
جلوی روشنایی دیده‌ی مادرم ـ
شعر و هایکوهایم!

دسته دسته،
سرپناه افکنده‌اند ـ
قارچ!

درخت عریان

تکیه بر آسمان خاکستری

شکوه تنهایی

هر شب
به ماه
نگاه می کنم
و تو
هر روز
زیباتر می شوی

هر کجا باشی، همان‌جا زادگاهِ من بُوَد

نامِ تو در سینه‌ام معنایِ میهن می‌شود

پخش زنده ؛
مستندی دریا و درخت /
از قاب پنجره

من بوسه طلب کردم
لبخند زدی رفتی...

به نخجیرگاهِ گیسویت که من دارم کمان در دست
تو چشمک میزنی و من نشانم را نمی‌بینم...

این خاکستر/
سرمای به جامانده
از کسی که رفت

قطع اینترنت/
تنها کارایی گوشی/
چراغ قوه اش

از آن همه راه و بیراه
تنها باریکه‌ نوری از مهتاب
به دیاری که پشتِ سر‌‌ گذاشتم

بر دیوار سد/
موج چنان می کوبد،گویی/
من مقصرم

برف در کوهستان/
تنها چراگاه بره ها/
جایی بین گورها

خانه‌ی پدری/
از دری که دیگر نیست/
وارد می شوم

مراد لاهوتیان
رنج و محنت ما بود
که حاصل شد

یادت،
همچون باران،
بر دلم می بارد.
هوای دلم چه خنک!
چه خوش!

بر فضایی که او قدم زده است بوسه بزن
از اینجا تا پنجره
او بر زمان ردی به جا گذاشته


_ایان مک یوان
رمان" ماشین هایی مثل من،آدم هایی مثل تو"
ترجمه ی اشکان دانشمند

اولین برف …
هجوم نیمی از کلاس
به سمت پنجره