متن هایکو

درخت عریان

تکیه بر آسمان خاکستری

شکوه تنهایی

هر شب
به ماه
نگاه می کنم
و تو
هر روز
زیباتر می شوی

هر کجا باشی، همان‌جا زادگاهِ من بُوَد

نامِ تو در سینه‌ام معنایِ میهن می‌شود

پخش زنده ؛
مستندی دریا و درخت /
از قاب پنجره

من بوسه طلب کردم
لبخند زدی رفتی...

به نخجیرگاهِ گیسویت که من دارم کمان در دست
تو چشمک میزنی و من نشانم را نمی‌بینم...

این خاکستر/
سرمای به جامانده
از کسی که رفت

قطع اینترنت/
تنها کارایی گوشی/
چراغ قوه اش

از آن همه راه و بیراه
تنها باریکه‌ نوری از مهتاب
به دیاری که پشتِ سر‌‌ گذاشتم

بر دیوار سد/
موج چنان می کوبد،گویی/
من مقصرم

برف در کوهستان/
تنها چراگاه بره ها/
جایی بین گورها

خانه‌ی پدری/
از دری که دیگر نیست/
وارد می شوم

مراد لاهوتیان
رنج و محنت ما بود
که حاصل شد

یادت،
همچون باران،
بر دلم می بارد.
هوای دلم چه خنک!
چه خوش!

بر فضایی که او قدم زده است بوسه بزن
از اینجا تا پنجره
او بر زمان ردی به جا گذاشته


_ایان مک یوان
رمان" ماشین هایی مثل من،آدم هایی مثل تو"
ترجمه ی اشکان دانشمند

اولین برف …
هجوم نیمی از کلاس
به سمت پنجره

بالا شهر /
تنها صدای آشنا/
قارقار کلاغ /

یک چمدان
روی پله های خانه ی سالمندان
سرمای پاییز

میرسیا مُلدُان

هنوز هم بی خبری
حلقه های قهوه
روی پیانوی قدیمی

راهی میان بُر
از پاییز تو تا پاییزِ من،
خار تکیه گاهِ گُل

لانه ی پرستو، /
مانده بر شاخه ی لخت.../
کاسه ی گدایی/

یخبندان.../
صدای شاخه های بلوط/
درون تنور/

تماشای امواج؛/
کوتاه و بلند می شود/
هایکوی من

خواندن هایکو؛/
میان گل های بهاری/
وزوز زنبور